ಅರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲ...ಯಾಕೆ?

ಕಮಲವದು ಕೊಳದ ನೀರಮೇಲೆ ಅರಳಿ ನಗುತ್ತದೆ. ಕೊಳದ ತಳದಲ್ಲಿ ಕೆಸರು ಇರುತ್ತದೆ. ವಿಚಿತ್ರವೆಂದರೆ ಕೆಸರು ಇದ್ದಷ್ಟು ಕಮಲ ಅರಳಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಕಮಲಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಕೆಸರೇ ಕೊಳದಲ್ಲಿ ತುಂಬಿರುತ್ತದೆ. ಮನುಷ್ಯನ ಬದುಕಿನಲ್ಲೂ ಅದೇ ರೀತಿ ಒಳ್ಳೆಯದಕ್ಕಿಂತ ಅಧಿಕ ಕೆಟ್ಟದ್ದೇ ತುಂಬಿರುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲೋ ಎಂದೋ ಘಟಿಸುವ ಒಂದಿಷ್ಟು ಒಳ್ಳೆಯದಕ್ಕಾಗಿ ಆಶಾಭಾವದಿಂದ ಕಾಯುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ. ಹಲವು ಸಲ ರೋಗಬಾಧೆಯಿಂದ ಮರಣ ಶಯ್ಯೆಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ ರೋಗಿಯಲ್ಲೂ ಇದೇ ಆಶಾಭಾವ ಇರುತ್ತದೆ ! ಮುಂದಿನ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆಯ ಘಳಿಗೆಗಳು ನನ್ನದಾಗಬಹುದು ಎಂಬ ನಿರೀಕ್ಷೆ. ಕೊಳದಲ್ಲಿನ ಕಮಲ ಶಾಶ್ವತವಲ್ಲ. ಕಮಲ ಕೊಳದ ಅಂದವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಅದು ಕೊಳದ ಸ್ಥಾಯೀ ಭಾವವಲ್ಲ. ನೀರು ಬತ್ತಿಹೋಗಿ ಕಮಲ ನಾಶವಾಗಿ ಬರೀ ಕೆಸರು ಮಾತ್ರ ಕಣ್ಣಿಗೆ ರಾಚುತ್ತದೆ.

ಮನುಷ್ಯನ ಬದುಕು ಮೊದಲು ಕಾಣುವುದೇ ಢಾಂಬಿಕತನದ ಲೋಕವನ್ನು. ಯಾವುದು ಸತ್ಯವಲ್ಲವೋ ಅದನ್ನು ಸತ್ಯವೆಂದು ತಿಳಿಯುವ ಒಂದು ಭ್ರಮೆಯ ಬದುಕು. ಯಾವುದೇ ಒಂದು ಭಾವದಲ್ಲಿ ಕಾಲ ಸರಿಯುವ ಸತ್ಯದ ಅರಿವಾಗುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಮುಂಜಾನೆ ಸರಿದು ನಡು ಹಗಲು. ನಂತರ ಸಂಧ್ಯೆ....ಮತ್ತೆ ನಾಳಿನ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಕನಸಿನೊಂದಿಗೆ ಸರಿವ ಕತ್ತಲು. ಇಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಕಾಣುತ್ತದೆ. ದ್ವೇಷ ವೈಷಮ್ಯವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತದೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಭಾವ ಪ್ರಕಟದಲ್ಲಿ ಈ ಸಮಯ ಶಾಶ್ವತವೆಂಬ ಒಂದು ಭ್ರಮಾಲೋಕದ ಒಳಗೆ ಮನಸ್ಸು ಸಂಚರಿಸುತ್ತದೆ. ಮಾನಸಿಕ ಗೊಂದಲದಲ್ಲಿ ವರ್ತಮಾನದಲ್ಲಿ ಸರಿಯುತ್ತಿರುವ ಸಮಯವನ್ನು ಹಿತವಾಗಿ ಅನುಭವಿಸುವುದನ್ನು ಮರೆಯುತ್ತೇವೆ.

ದೈವ ಭಕ್ತಿ ಅಂತೆಯೆ ಪ್ರೀತಿ ಪ್ರೇಮ ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಹುದುಗಿರುವ ಮಮಕಾರದ ಅಹಮಿಕೆ. ಆದರೆ ಒಂದು ಅರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಇದೆಲ್ಲ ದೇಹದಿಂದಲೇ? ಅಥವಾ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದಲೇ? ಭಗವಂತನ ಉಪಾಸನೆಯಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿ ಅದು ದೇಹದ ಭಾಷೆಯಾಗಕೂಡದು. ಅದು ಮನಸ್ಸಿನ ಭಾಷೆಯಾಗಬೇಕು. ಇದರ ಮರ್ಮವನ್ನು ತಿಳಿಯದೆ ಉತ್ಕಟ ಭಕ್ತಿ ಪ್ರಕಟಕ್ಕೆ ದೇಹ ಸಿದ್ದವಾಗುತ್ತಿದೆ. ನೂರೆಂಟು ನಮಸ್ಕಾರಗಳು, ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆಗಳು ದೇಹ ಶರಣಾಗುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ.  ಯಾವುದನ್ನು ಉನ್ನತವಾದ ದೇವ ದರ್ಶನವೆಂದು ತಿಳಿಯುವಲ್ಲಿ ಸರದಿಯಲ್ಲಿದ್ದುಕೊಂಡು ತಳ್ಳುತ್ತೇವೆ ತುಳಿಯುತ್ತೇವೆ ಸಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಗೊಣಗುತ್ತೇವೆ. ಇಷ್ಟಾದರೂ ಇದನ್ನು ಭಕ್ತಿಯ ರೂಪ ಎಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಎಲ್ಲಿರಿಗಿಂತಲೂ ಮೊದಲು ದರ್ಶನ ಭಾಗ್ಯ ನಮಗೆ ಸಿಗಲೆಂದು ಹಪ ಹಪಿಕೆಯೋ ಅಥವಾ ಒಂದು ಸಲ ದರ್ಶನದ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿಬಿಡುವ ಎಂಬ ಆತುರವೋ ಅರ್ಥವಾಗುದಿಲ್ಲ. ದರ್ಶನ ಮುಗಿಸಿ ಭೋಜನ ಶಾಲೆಯ ಸರದಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಪುನಃ ಗೊಣಗುತ್ತೇವೆ. ಯಾಕೆ ಮನಸ್ಸು ನಿರಾಳವಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ? ಇದು ಅರ್ಥವಾಗುವುದೇ ಇಲ್ಲ.  ಉದ್ವೇಗ ಶಮನಕ್ಕೆ ಬಂದು ಆ ಉದ್ವೇಗ ಮತ್ತಷ್ಟು ವೃದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತದೆ.

ಮುಂಜಾನೇ ಸೋರ್ಯೋದಯ ವೀಕ್ಷಣೆ ಮನಸ್ಸಿನ ವ್ಯಾಕುಲತೆಯನ್ನು ಹರಿಸುತ್ತದೆ. ರೋಗಬಾಧೆಯನ್ನು ಕಡಿಮೆಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ರೋಗವಿಲ್ಲ ಎಂದು ಬೀಗುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ರೋಗಬಾಧೆ ಕೇವಲ ಶರೀರಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ.  ಅದು  ಶರೀರಕ್ಕೆ ಅಂಟಿದರೆ ನಮಗೆ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಬರಬಹುದು. ಆದರೆ ಮನಸ್ಸಿಗೆ? ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನ ರೋಗ ನಮಗೇ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆಂದು ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ರೋಗ ಮುಕ್ತ ಎಂದು ಹೇಳುವ ವಿಶ್ವಾಸ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಮನೆಯೊಳಗೇ ಮುಕುರುತ್ತೇವೆ. ಒಂದು ಮಾತ್ರ ಅರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಎಷ್ಟು ಮಂದಿ ನೋಡಿದರು ಸೂರ್ಯೋದಯದ ಬೆಳಕು ಕಡಿಮೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ನಾವು ನೋಡುವುದಿಲ್ಲ. ನಾವು ನೋಡದೆ ಉಳಿದರೂ ಬೆಳಕು ಹರಿಯದೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲ.

ಪ್ರಾಯಕ್ಕೆ ಬಂದ ಮಗನ ಬೆಳೆದು ನಿಂತಿದ್ದಾನೆ. ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಆಶೆ. ಒಳ್ಳೆ ಹುಡುಗಿ ನೋಡಿ ಮದುವೆ ಮಾಡುವ ಎಂದು. ಆದರೆ ಹುಡುಗಿ ?? ಜಾತಕ ಹೊಂದಿದರೆ ರೂಪ ಹೊಂದುವುದಿಲ್ಲ. ಇವೆರಡು ಇದ್ದರೆ ಗುಣ ಎಲ್ಲವೂ ಹೊಂದಿಸಬಹುದಿತ್ತು ಆದರೆ ಸ್ವಜಾತಿಯಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿಯೂ ಬಯಸುತ್ತಾರೆ, ಒಂದು ಹುಡುಗಿ ಸಿಕ್ಕಿದರೆ,, ಜಾತಕ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳುವ ಹುಡುಗಿ. ಅದು ಆಯಿತು..ಮತ್ತೆ ನೋಡಲು ಲಕ್ಷಣವಾದ ಹುಡುಗಿ, ನಂತರ ಸ್ವಜಾತಿಯ ಹುಡುಗಿ ಅದು ಸಿಗುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಕಾದು ಕಾದು ಮತ್ತೆ ಹಾಗೆ ಹೀಗೆ ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಮದುವೆ ನಡೆದು ಬಿಟ್ಟರೆ ಪುಣ್ಯ. ಇದೊಂದು ರೀತಿ, ಎಲ್ಲಿಯೋ ಹೋಗಲು ಬಸ್ಸು ಕಾಯುತ್ತಿರುತ್ತೇವೆ, ಬಸ್ಸು ಬೇಗ ಬರಬಾರದೇ...  ಬಸ್ಸು ಬಂತು...ಹತ್ತುವುದಕ್ಕೆ ಜಾಗವಿಲ್ಲ.. ಹೇಗಾದರೂ ಒಳ ನುಗ್ಗಲು ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಿದರೆ ಸಾಕು. ಒಳ ಹೋದಮೇಲೆ..ನಾವು ನಿಂತಲ್ಲೇ ಕುಳಿತವನು ಎದ್ದು ಸೀಟು ಖಾಲಿಯಾಗಬಾರದೇ? ಮನಸ್ಸು ಆಶಿಸುತ್ತದೆ..ಕೊನೆಗೆ ಸೀಟು ಸಿಕ್ಕಿದರೂ..ಛೇ ಕಿಟಕಿ ಪಕ್ಕ ಸಿಕ್ಕಿದರೆ..? ಈ ನಡುವೆ ಒಂದು ಮರೆತು ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಬಸ್ಸು ನಿಂತಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು ಚಲಿಸುತ್ತಾ ಇರುತ್ತದೆ.!! ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಹೀಗೂ ಇರುತ್ತದೆ. ಬಸ್ಸು ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಬಂದರೆ ನಿಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ. ಹೋದರೆ ಅರ್ಧದಲ್ಲೇ ಕೆಟ್ಟು ನಿಂತು ಬಿಡುತ್ತದೆ... ಒಟ್ಟು ಬದುಕೆಂದರೆ ಹೀಗೆ ನಮ್ಮ ಗುರಿಯ ಬಗ್ಗೆ ನಮಗೇ ಭರವಸೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲ.

ಏನಪ್ಪಾ ಎಂದು ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲವೇ. ಪರವಾಗಿಲ್ಲ ನಕ್ಕುಬಿಡಿ. ಅರ್ಥವಾಯಿತೇ...ಆದರೂ ನಕ್ಕುಬಿಡಿ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಶುಲ್ಕವಿಲ್ಲದೇ ಇರುವ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಅದು. 

ಮನುಷ್ಯತ್ವದಿಂದ ದೈವತ್ವದೆಡೆಗೆ.....!!!

ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಹಲವುಸಲ ಈ ಅನಿಸಿಕೆಗಳು ಅನುಭವಗಳು ನಿಮ್ಮದಾಗಬಹುದು ಒಂದು ಸಲ ಓದಿನೋಡಿ.

ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹೆಂಡತಿ ಕೋಪಗೊಂಡಾಗ,ಅಥವಾ ಅಸೌಖ್ಯದಿಂದ ಚಾಪೆ ಹಿಡಿದಾಗ ಹೆಂಡತಿಯ ಇರವಿನ ಬಗ್ಗೆ ಅರಿವಾಗುತ್ತದೆ. ಆ ವರೆಗೆ ಹೆಂಡತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಗಮನ ಹೋಗದಿದ್ದರೂ ಆಗ ಗಮನ ಹರಿಸುವ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ದೇಹದ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಅಂಗ ಅದು ಕೈ ಕಾಲು ಅಥವಾ ಕಾಲಿನ ಬರಳ ತುದಿಯಾದರೂ ಆಗಿರಬಹುದು ಅದರ ಇರವಿನ ಬಗ್ಗೆ ನಮಗೆ ಅರಿವಾಗುವುದು ಅದಕ್ಕೆ ಗಾಯವಾಗಿ ನೋವಾದಾಗಲೇ? ಹಲ್ಲು ಕುಳಿ ಬಿದ್ದು ನೋವು ಅತಿಯಾದಾಗ ನಾಲಗೆ ಅಗಿಂದಾಗ ಅದನ್ನು ನೇವರಿಸುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಹಲ್ಲು ಅದರ ಪಾಡಿಗೆ ಜಗಿಯುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಉಸಿರು,,  ಯಾವುದೇ ಜೀವಿಯ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಅಥವಾ ಜೀವಿಸಿರುವ ಸಂಕೇತವೇ ಉಸಿರಾಟ. ನಮ್ಮ ಉಸಿರಾಟ ಅಂತೆಯೇ ನಮ್ಮ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತದೆಯೇ? ಇಲ್ಲ, ವಿಚಿತ್ರವೆಂದರೆ ಅದು ಕ್ರಿಯಾತ್ಮಕವಾಗಿರುವವರೆಗೆ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಗಮನ ಹರಿಸುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಯಾವುದರ ಬಗ್ಗೆ ನಾವು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಯೋಚಿಸಬೇಕೋ ಅದು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ!!!

“ಪ್ರಾಣಾಯಾಮ….!!!” ಇದರ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ ಏನೇ ಇರಲಿ, ಇದನ್ನು ಕ್ರೀಯಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಮಾಡಿದಾಗ ಉಸಿರಿನ ಅಪ್ಯಾಯಮಾನವಾದ ಅನುಭವವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಉಸಿರು ನಾಮ ಪದ ಕ್ರಿಯಾಪದವಾಗಿ ಅನುಭವಿಸುತ್ತೇವೆ. ಜೀವನದ ಪ್ರತಿಕ್ಷಣವೂ  ಉಸಿರು ನಮ್ಮ ಗಮನ ಸೆಳೆಯುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಅಥವಾ ನಮ್ಮ ಗಮನ ಸದಾ ನಮ್ಮ ಉಸಿರಿನತ್ತವೇ ಇರುತ್ತದೆ.  ಯಾವುದನ್ನೇ ಆಗಲಿ ಸೇವಿದಷ್ಟೂ ಪಚನವಾಗಿ ವಮನ ಅಥವಾ ವಿಸರ್ಜನೆಯಾಗಬೇಕು. ತಿಂದ ಅಹಾರವು ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಜೀರ್ಣವಾಗಿ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಶೇಷವಿಲ್ಲದೇ ವಿಸರ್ಜಿಸಲ್ಪಡಬೇಕು. ಅದರಂತೇ ಉಸಿರಾಟ ಪ್ರಾಣ ವಾಯುವನ್ನು ಎಷ್ಟು ಸಾಧ್ಯವೋ ಅಷ್ಟು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೀರಿಕೊಂಡು ಮತ್ತೆ ಅಷ್ಟನ್ನೇ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೊರ ಹಾಕುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ  ಪ್ರಾಣಾಯಾಮ ಎನಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ. ಪ್ರಾಣಾಯಾಮದ ಮುಖ್ಯ ನಿಯಮವೇ ಅದು. ಅದರಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ನಿಯಮವನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡಲ್ಲಿ ಉಸಿರು ಆರೋಗ್ಯವಂತವಾಗಿ ನಮ್ಮ ಗಮನದಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತದೆ ! ದೀರ್ಘಶ್ವಾಸದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಆಮ್ಲಜನಕವನ್ನು ಒಳಕ್ಕೆಳೆದೆವೋ ಆಷ್ಟೂ ಕೂಡ ಅಂಗಾರಾಮ್ಲವಾಗಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೊರಹಾಕಲ್ಪಡಬೇಕು. ಅವಸರವಸರದ ಆಹಾರ ಸೇವನೆ ಹೇಗೆ ದೇಹದ ಆರೋಗ್ಯವನ್ನು ಕೆಡಿಸುತ್ತದೆಯೋ ಅಂತೇ ಅವಸರದ ವಾಯುಸೇವನೆಯೂ ಅರೋಗ್ಯವನ್ನು ಅಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ.

ನಮ್ಮ ಗಮನ ಉಸಿರಾಟದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿದೆ ಎಂದಾಗ, ಮನಸ್ಸು ಉದ್ರೇಕಗೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ, ಮನಸ್ಸು ಚಂಚಲವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಸ್ಥಿತಪ್ರಜ್ಞತೆ ತನ್ನಿಂತಾನಾಗಿ ಅಳವಡಿಕೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಸ್ಥಿತಿಯ ಆಳಕ್ಕೆ ಇಳಿಯುವುದೇ ಧ್ಯಾನವಾಗುತ್ತದೆ. ಇದರ ಉತ್ತುಂಗ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಲುಪುವ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿ ನಾವು ನಮ್ಮನ್ನು ಅರಿಯುತ್ತೇವೆ. ಬಹಳಷ್ಟು ಸಲ ಯೋಚಿಸುತ್ತೇವೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಯಾರೂ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮನ್ನು ಗೌರವಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಮೂರ್ಖತನವಾಗುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಉಸಿರೇ ನಮಗೆ ತಿಳಿಯದೆ ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವು ಅರಿಯದಾಗುತ್ತೇವೆ. ವಿಚಿತ್ರ ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವು ತಿಳಿಯದಿದ್ದರೆ ಪರರು ನಮ್ಮನ್ನು ತಿಳಿಯಬೇಕೆನ್ನುವ ಹಂಬಲ ನಮ್ಮದು !!

ಮನಸ್ಸಿಗ್ಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಹತ್ತಿರದ ಸಖ ಅಥವಾ ಸ್ನೇಹಿತ ಎಂದರೆ ಅದು ದೇಹ. ಹೀಗೆ ಚಿಂತಿಸುವಾಗ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಇದೆರಡಕ್ಕೂ ಇರುವ ಅವಿನಾಭವ,  ಒಂದರೊಳಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ಎಂಬಂತಿರುವ ಸಂಬಂಧ ಅರ್ಥವಿಸುವನಿಗೆ ಬದುಕು ಪ್ರತಿಕ್ಷಣವೂ ಹೊಸ ಅನುಭವವನ್ನು ನೀಡಬಹುದು. ಮನುಷ್ಯ ಸ್ಥಿತ ಪ್ರಜ್ಞನಾದಷ್ಟೂ ಬದುಕನ್ನು ಸಾರ್ಥಕವಾಗಿ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ.

          ದೇವರು ಪರಮಾತ್ಮ ಎಂದಕೂಡಲೇ  ನನಪಿಗೆ ಬರುವುದು ಭಗವಂತನ ಹಲವು ನಾಮಗಳು,  ಅರ್ಚನೆ ಪೂಜೆ ಹವನಗಳು. ಏನೇನೋ ವೃತ ಭಜನೆಗಳು.ಎಲ್ಲವನ್ನು ಉದ್ವಿಗ್ನತೆಯಲ್ಲಿ ಅನುಭವಿಸುತ್ತದೆ ಮನಸ್ಸು. ಪೂಜೆಯೋ ಪುನಸ್ಕಾರವೋ ಮಾಡುತ್ತಿರಬೇಕಾದರೆ ಎಲ್ಲಿ ಪ್ರಮಾದವಾಗುತ್ತದೋ, ಪ್ರಮಾದದಿಂದ ಅನುಗ್ರಹಕ್ಕೆ ಬದಲಾಗಿ ಆಗ್ರಹಕ್ಕೆ ತುತ್ತಾಗಿಬಿಡುತ್ತೇವೋ ಎಂಬ ಉದ್ವೇಗ. ಬಿಡುವಿಲ್ಲದೇ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಮುಗಿಸುವ ಆತುರದಲ್ಲಿ ಹಲವು ಸಲ ಮಾಡಿಯೇ ಮುಗಿಸಿಬಿಡುವ ಆತುರತೆ. ದೇವರಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಭಾವ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವುದಕ್ಕೆ ದೈಹಿಕವಾಗಿಯೂ ಮಾನಸಿಕವಾಗಿಯೂ ಏನೇನೋ ವರ್ತನೆಗಳು. ದೇವ ಪೂಜೆ ಪುನಸ್ಕಾರ ಮಾಡುತ್ತಿರಬೇಕಾದರೆ ಆನಂತರದ ಕೆಲಸವನ್ನೋ ಇನ್ನೇನನ್ನೋ ಯೋಚಿಸುತ್ತ ಮನಸ್ಸು ಜಗದಗಲ ಸುತ್ತುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ದೇಹ ಆತ್ಮ ಮನಸ್ಸು ಎಲ್ಲವೂ ಚದುರಿದ ಚಿತ್ರಗಳಂತೆ ವಿಕಾರತೆಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವುದು ನಮ್ಮ ಅರಿವಿಗೇ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಇದರಲ್ಲಿ ನಾವು ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವುದೇ ಇಲ್ಲ ! ಆದರೂ ಶಿಕ್ಷೆಗೆ ಒಳಗಾದವರಂತೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತೇವೆ !!!  ಯಾವ ಭಾವವು ಉದ್ವಿಗ್ನತೆಗೆ ಅಸಮಾಧಾನ ಅತೃಪ್ತಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೋ ಅಲ್ಲಿ ಶಾಂತಿ ಸಿಗುವುದು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. “ದೈವ ಭಕ್ತಿ”  ಭಯದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದರೆ ಭಯ ದೂರವಾದಾಗ ಭಕ್ತಿಯೂ ದೂರವಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ.  ಪೂಜಿಸದೇ ಇದ್ದಲ್ಲಿ ದೇವರು ಏನು ಮಾಡಿಯಾನೋ, ಶಾಪವಿತ್ತರೆ? ಹೀಗೆ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಭಯದಲ್ಲೇ ದೈವ ಉಪಾಸನೆ ಪೂಜೆಯನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತೇವೆ. ಇಲ್ಲಿ ಅರಿಯದೆಯೋ ಅರಿತೋ ಭಯ ನಮ್ಮನ್ನಾವರಿಸಿ ಭಕ್ತಿಯ ಪರಮ ಗುರಿಯನ್ನು ತಲುಪುವಲ್ಲಿ ನಾವು ವಿಫಲರಾಗಿಬಿಡುತ್ತೇವೆ.

          ಮನೆಯ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಭಿಕ್ಷುಕನೊಬ್ಬ ಬರುತ್ತಾನೆ, ಏನೇನೋ ಗೋಗರೆದು ಬೇಡುತ್ತಾನೆ. ಏನು ಇಲ್ಲ ಎಂದರೂ ಮತ್ತೂ ಗೋಗರೆಯುತ್ತಾನೆ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಕರುಣೆ ಹುಟ್ಟಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ನಾವು ಗೊಣಗುತ್ತೇವೆ. “ಕೈಕಾಲು ಸರಿ ಇದ್ದರೂ ಇವುಗಳು ದುಡಿದು ತಿನ್ನುವುದಿಲ್ಲ.”  ನಮ್ಮ ಗೊಣಗಾಟದ ನಡುವೆಯೂ ಆತ ರೋಧಿಸುತ್ತಾನೆ. ಕೊನೆಗೆ ಆತನ ಕಿರಿ ಕಿರಿಯನ್ನು ತಡೆಯಲಾಗದೆ ಚಿಲ್ಲರೆ ದುಡ್ಡನ್ನು ಕೈಗೆ ಎಸೆದು ಬಿಡುತ್ತೇವೆ.  ಇಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ದಾನ ಬುದ್ದಿ ಪ್ರಕಟವಾಯಿತೇ? ಆರ್ತರನ್ನು ಕಂಡು ಮನ ಕರಗಿತೇ? ಖಂಡಿತಾ ಇಲ್ಲ. ಭಿಕ್ಷುಕನ ಉಪದ್ರ ಸಹಿಸಲಾಗದೆ ಒಮ್ಮೆ ಹೋಗಲಿ  ಪೀಡೆ ಎಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತೇವೆ. ಇಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಸತ್ಕಾರ್ಯದಿಂದ ನಾವೇ ತೃಪ್ತರಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ !!!  ಯೋಚಿಸುವ ನಾವು ದೇವರನ್ನು ಪೂಜಿಸುವಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೋ ನಮಗರಿಯದೇ ಇದೇ ಭಾವ ಮೂಡಿಬಿಡುವುದಿಲ್ಲವೇ? ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳಿಬಿಡುವ ಹಾಗಿಲ್ಲ. ನಾವು ಮೊದಲು ನಮಗಾದರೂ  ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಯೋಚಿಸುವಂತಾಗಬೇಕು.

          ನನ್ನ ಮಿತ್ರನೊಬ್ಬ ಇದ್ದಾನೆ. ಈ ಬಗೆಯ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಸಿಗದೇ ಇರುವಂಥದ್ದಲ್ಲ. ಪ್ರತಿ ತಿಂಗಳು ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ,ತೀರ್ಥಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ. ಮಂತ್ರಾಲಯ ತಿರುಪತಿ ಧರ್ಮಸ್ಥಳವೆಂದು ನಿಯಮಿತವಾಗಿ ಪ್ರವಾಸ ಹೋಗುತ್ತಿರುವವನು.  ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಅಷ್ಟೆ, ಒಂದು ರೀತಿಯ ದೈವ ಭಯದ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ. ದೇವರಿಗೆ ಕೈ ಮುಗಿಯುವಲ್ಲಿ ಕಾರಣವನ್ನು ಅರಸಿ ಹೋಗುವುವನು, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹಂತದಲ್ಲೂ ದೇವರಿಗೆ ಹರಕೆ ಹೊರುತ್ತಾ ಅದರಲ್ಲಿ ಪರಿಹಾರ ಸಿಕ್ಕಿಬಿಡುವ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲೇ ದಿನಗಳನ್ನು ಕಳೆಯುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ. ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಎರಡು ಬಾರಿ ದೂರದ ಶಬರಿಮಲೆ ಯಾತ್ರೆಯನ್ನೂ ಮಾಡಿ ಬಿಡುತ್ತಾನೆ.  ನಾನು ಸಿಕ್ಕಿದಾಗ ಹೇಳುವುದುಂಟು...ನನಗೆ ಯೋಗ ಹೇಗೆ ಅಂತ ಕಲಿಸಿಕೊಡಿ. ಪ್ರಾಣಾಯಾಮದ ಅರೋಗ್ಯವಿಧಾನಗಳ ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದ ಕೇಳುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಆಚರಣೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಬಹಳ ಶೂನ್ಯ. 

                    ಒಂದು ಸಲ ಈ ಮಿತ್ರನಿಗೆ ನಾನೆಂದೆ,” ನೀವು ತಿರುಪತಿ ಮಂತ್ರಾಲಯಕ್ಕೆ ತೋರಿಸುವ ಶ್ರದ್ಧೆ ಈ ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸದಲ್ಲಿ ತೋರಿಸಿರುತ್ತಿದ್ದರೆ ಎಂದೋ ಉದ್ಧಾರವಾಗಬಹುದು. “ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ನೋಡುತ್ತಾನೆ. ತಿರುಪತಿ ಮಂತ್ರಾಲಯದ ಶ್ರಧ್ಧೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಆಕ್ಷೇಪ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೇನಲ್ಲ?   ಶ್ರದ್ದೆ ತಪ್ಪಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅದರ ಆಚರಣೆ ತಪ್ಪು.  ನಾವು ತುಳಿದು ಹಿಂಬಾಲಿಸುವ ಹಾದಿಯನ್ನು ಗಮನಿಸಬೇಕು. ಗಮ್ಯ ಅರಿಯದ ಹಾದಿ ನಮ್ಮದಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಗುರಿ ಉಂಟು ಅಂತ ಯೋಚಿಸುತ್ತೇವೆ, ಆದರೆ,   ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಅರಿವಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಮುಂದಿನವನು  ನಡೆದಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ನಾವು ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತೇವೆ.

ಹಲವು ಸಲ ಶಬರಿಮಲೆಗೆ ಹೊರಟು ವೃತಧಾರಿಯಾದ ಅತನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಬಾರಿ ಕೇಳಿದೆ, ಶಬರಿಮಲೆಯಲ್ಲಿ ದೇವಾಲಯದ ತುದಿಗೆ “ತತ್ವ ಮಸಿ”  ಎಂಬ ಪಲಕ ಹಾಕಿರುತ್ತಾರೆ. ತತ್ವ ಮಸಿ ಎಂದರೆ ಏನು?  ಭಗವದ್ಗೀತೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿರುವ ಈ ಪದದ ಅರ್ಥವೇ ತಿಳಿಯದು ಆತನಿಗೆ. ತತ್ವ ಮಸಿ ಎಂದರೆ ಏನು ಎಂದು ಅರಿಯದೇ ಬಹಳಷ್ಟು ಮಂದಿ ಮಲೆ ಏರುತ್ತಾರೆ. ವೃತ ನಿಷ್ಠೆಯ ಮೂಲ ಆಶಯವನ್ನೇ ತಿಳಿಯದೇ ಕಣ್ಣಿದ್ದೂ ಕುರುಡರಂತೆ ಹಿಂಬಾಲಿಸುವ ಪರಿ ವಿಚಿತ್ರವೆನಿಸುತ್ತದೆ. ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಜೀವನದ ಗುರಿಯನ್ನೇ ನಾವು ಅರಿಯದೆ ಅಂಧರಂತೆ ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತೇವೆ. ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಆತ್ಮ ಚೇತನವನ್ನು ಕಾಣುವ ಹಂಬಲವೇ ಇಲ್ಲದೇ ಬದುಕನ್ನು ಗೊಂದಲದಲ್ಲೇ ಕಳೆಯುತ್ತೇವೆ.  ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸ ಮಂಜು ಮುಸುಕಿದ ನಮ್ಮ ಹಾದಿಯನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಸೂರ್ಯನ ಬಿಸಿಲಿನಿಂದಲೇ ರಸ್ತೆಯ ಮಂಜು ಕರಗಬೇಕು. ಆದರ ಬದಲಾಗಿ ನಾವು ಯಾವುದೋ ಕೃತಕ ಬೆಳಕನ್ನು ಹಾಯಿಸಿ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಕ್ರಮಿಸುತ್ತೇವೆ.

.         ಆಚರಣೆಗಳು ನಂಬಿಕೆಗಳು ತಪ್ಪಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಾವು ನಮ್ಮ ಆದ್ಯತೆಯ ಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ತಿರುಗಿಸಬೇಕು. ಯೋಗನಿರತನಾದಾಗ ಸಿದ್ದಿಸುವ ಏಕಾಗ್ರತೆ ಚಂಚಲತೆ ನಾಶವಾಗಿ ಬದುಕಿನ ಗುರಿಯ ನಿಖರತೆಯನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ನಿತ್ಯ ಕರ್ಮಗಳ ಅನುಷ್ಠಾನ ಇಲ್ಲದೇ ಇವುಗಳನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದಾಗ ನಮ್ಮ ಗುರಿಯೂ ನಮಗೆ ಸಿದ್ಧಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾವುದೋ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ರಸ್ತೆಯನ್ನು ತುಳಿಯಬೇಕಾದರೆ ಮೊದಲು ನಾವು ನಿತ್ಯ ತುಳಿಯುವ ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಮೆಟ್ಟಿಲನ್ನು ಇಳಿಯುವುದನ್ನು ಕಲಿಯಬೇಕು. ಆ ಮೆಟ್ಟಲನ್ನು ಇಳಿದೇ ಮುಂದಿನ ಹೆದ್ದಾರಿಯನ್ನು ನಾವು ತುಳಿಯಬೇಕು. ಮನೆಯ ಮೆಟ್ಟಲು ಇಳಿಯುವುದರಲ್ಲೇ ನಾವು ಎಡವಿದಲ್ಲಿ ಮುಂದಿನ ಹೆದ್ದಾರಿ ಕಣ್ಣಿಲ್ಲದೇ ನಡೆಯುವ ಕುರುಡನ ಪಯಣದಂತೆ ಗುರಿಕಾಣದ ಪಯಣವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ನಿಜವಾಗಿ ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಎಕಾಂತದಲ್ಲಿ ನಾವು ಮಾಡುವ ದೇವರ ಉಪಾಸನೆಯಾಗಲಿ ಧ್ಯಾನ ಕರ್ಮಗಳಾಗಲೀ ಯಾವುದೇ ಕ್ಷೇತ್ರ ದರ್ಶನಕ್ಕಿಂತಲೂ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮಾನಸಿಕ ತೊಂದರೆಗಳು ಬೇಗನೆ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಕರ್ಮದಲ್ಲಿ ನಾವು ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕರಾಗಿರುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಮೂಲಾಧಾರಕ್ಕೆ ಇಲ್ಲಿ ನಾವೊಬ್ಬರೇ ಹಕ್ಕುದಾರರಾಗಿರುತ್ತೇವೆ. ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಬಂದು ಇದನ್ನು ಅರಸುತ್ತಾ ಬೇರೆಲ್ಲೋ ಹೋದರೆ ಆಲ್ಲಿ ಇದೇ ಮೂಲಾಧಾರವನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿ ನೇತಾಡುವವರು ಬಹಳಷ್ಟು ಮಂದಿ ಇರುತ್ತಾರೆ. ಅಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಪ್ರಾಪ್ತಿ ಎನಿದೆಯೋ ಅದಕ್ಕೆ ಹಲವು ದಾವೇದಾರಿಗಳು ಬಂದು ಪ್ರಾಪ್ತಿ ಕ್ಷೀಣಿಸುತ್ತಾ ನಮ್ಮ ಅದೃಷ್ಟದ ಬಲವನ್ನೇ ಅದು ಹೊಂದಿಕೊಂಡಿರುತ್ತದೆ. ಯಾವುದೋ ಕ್ಷೇತ್ರದ ಜನಜಂಗುಳಿಯಲ್ಲಿ ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಸರದಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ದರ್ಶನಕ್ಕೆ ನಿಂತು ಅದು ಸಿಗದೇ ನಿರಾಶರಾಗುತ್ತೇವೆ. ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮನದಲ್ಲಿ ಸುಲಭದಲ್ಲೇ ಸಿಗುವ ವಸ್ತು ಅಲ್ಲೂ ಸಿಗದೇ ಇಲ್ಲೂ ಸಿಗದೆ ಅಕ್ಷರಶಃ ನಾವು ಕುರುಡರೇ ಆಗಿಬಿಡುತ್ತೇವೆ.

          ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನಾವು ಹಲವು ಕನಸನ್ನು ಕಾಣುತ್ತೇವೆ. ದೊಡ್ದದಾದ ಸ್ವಂತ ಮನೆ, ಅಲ್ಲಿ ವಿಶಾಲವಾದ ಸುಸಜ್ಜಿತವಾದ ಪಲ್ಲಂಗದಲ್ಲಿ ಮಲಗುವ ಕನಸು ನಮ್ಮದಾಗಿರುತ್ತದೆ. ದೊಡ್ಡ ಮನೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿ ಅಲ್ಲಿ ಸುಖದ ಸುಪ್ಪತ್ತಿಗೆಯ ಮಂಚದಲ್ಲಿ ಮಲಗುತ್ತೇವೆ. ಬದುಕೇ ಹಾಗೆ, ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಮಂಚದಲ್ಲಿ ಮಲಗಿ ಬಂದಿಯಾಗಿರುವಾಗ ಹೊರಜಗತ್ತನ್ನು ಕಾಣುವ ಬಯಕೆ. ಅಮ್ಮನ ಮಡಿಲಿನಿಂದ ಜಾರುವ ಹಂಬಲ. ಜೀವನಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಕೊನೆಗೆ ನಾವು ಎಲ್ಲಿ ಮಲಗಿರುತ್ತೇವೆ ಎಂಜ ಜ್ಞಾನವೇ ನಮಗಿರುವುದಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಹಾಸಿಗೆಯನ್ನು ಯಾರೋ ಸಿದ್ಧ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟರೆ ಇದೆ ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಅದನ್ನು ಸರಿಮಾಡುವ ಚೈತನ್ಯವೇ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲದೇ ಅದರಲ್ಲೇ ಮಲಗಿ ಕೊನೆಗೊಮ್ಮೆ ಅದೇ ಸ್ಥಾಯೀ ಭಾವವಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಆದರೂ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಪಡಿಯುವಲ್ಲಿನ ನಮ್ಮ ಹೋರಾಟ ವಿಚಿತ್ರವೆನಿಸುವುದಿಲ್ಲವೆ?

          ಬಂದಿಯಾಗಿರುವಾಗ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗುವ ಬಯಕೆ. ಸ್ವತಂತ್ರವಾದಮೇಲೆ ಪುನಃ ಬಂದಿಯಾಗುವೆನೆಂಬ ಭಯ ಆತಂಕ. ಆದರೆ ಈ ಬಂದಿಯಾಗುವ ಭಯ ಆತಂಕ ಇಲ್ಲದ ಒಂದು ಜೀವನ ಶೈಲಿಯಿದೆ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ನಾವು ಯೋಚಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

          ನಾವು ಹುಟ್ಟಿದಕೂಡಲೇ ಉಣ್ಣುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಹಂಬಲಿಸುತ್ತೇವೇ. ತಿಂದು ಉಂಡ ನಂತರ ಮತ್ತೆ ಪುನಃ ಉಣ್ಣುವುದಕ್ಕಾಗಿ ನಮ್ಮ ದುಡಿಮೆಯನ್ನು ಸಾಗಿಸುತ್ತೇವೆ. ಅಥವಾ ಪುನಃ ಉಣ್ಣುವುದಕ್ಕಾಗಿ ದುಡಿಯುತ್ತೇವೆ. ಯಃಕಶ್ಚಿತ್ ಒಂದು ಪ್ರಾಣಿಯ ಬದುಕಿನಂತೆ ನಮ್ಮ ಬದುಕು. ಉಣ್ಣುವುದು ದುಡಿಯುವುದು ಈ ಎರಡರ ನಡುವೇ ನಮ್ಮ ಬುದುಕು ಗುರಿಯಿಲ್ಲದೇ ಸಂಚರಿಸುತ್ತದೆ. ಮನುಷ್ಯ ಜೀವನದ ಪರಮಾರ್ಥವೇ ನಮಗೆ ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ.  ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸ ಎಂಬುದು ನಮ್ಮನ್ನು ಮನುಷ್ಯತ್ವದ ಕಡೆಗೆ ಚಲಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುವುದು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ ಕೇವಲ ಈ ಮನುಷ್ಯತ್ವದಿಂದ ದೈವತ್ವದ ಕಡೆಗೆ ಒಯ್ಯುತ್ತದೆ.

ಜನನಿ ಜನಕರು ಯಾರು?

ಒಂದು ಸಿನಿಮಾ ಕಥೆಯಿಂದ ಆರಂಭಿಸುವ. ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಮಗು ಬೆಳೆದು ದೊಡ್ಡದಾಗುತ್ತದೆ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನ ಮುಂದಿನ ಕಂದಮ್ಮ. ಒಂದು ದಿನ ದೂರದ ಸಂಬಂಧಿಯೊಬ್ಬ ಬಂದು ಮಗುವಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಇದು ನಿನ್ನ ಹೆತ್ತ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಅಲ್ಲ. ನಿನ್ನನ್ನು ಹೆತ್ತವರು ಬೇರೆ ಇದ್ದಾರೆ.  ಕೆಲವು ಘಟನೆಗಳ ನಂತರ ಆ ಮಗುವಿನ ಸಾಕು ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನೇ ಆ ಮಗುವನ್ನು ಅದರ ಹೆತ್ತವರಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಆ ಮಗು ಹೆತ್ತ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನನ್ನು ಮನಸಾರೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ತನ್ನ ಅರಿವಿಗೆ ಬಂದಂದಿನಿಂದ ಸಾಕಿದ ತನ್ನ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನೊಂದಿಗೆ ಕಳೆದ ಒಂದೊಂದೇ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಕನವರಿಸುತ್ತದೆ. ಹೆತ್ತವರು ಈಗ ಯಾವ ಪ್ರೀತಿ ಮಮತೆ ತೋರಿದರೂ ತುಲನೆಯಿಂದ ಮೊದಲ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನ ಪ್ರೀತಿಯೇ ಬೇಕೆಂದೆನಿಸುತ್ತದೆ. ಸತ್ಯ ಯಾವುದೋ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಅದು ಯೋಚಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಮನಸ್ಸಿನ ವಿಶ್ವಾಸ ವಂಚಿಸಲ್ಪಡುವುದನ್ನು ಅದು ಸ್ವೀಕರಿಸಲಾರದೇ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ತನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ತುತ್ತು ಕೊಟ್ಟು ಸಾಕಿದ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಅದು ಕೊನೆಗೂ ಬಿಟ್ಟಿರದೇ ಆ ಮಧುರ ವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಜೋಪಾನವಾಗಿಡುತ್ತದೆ. .....

ಮನುಷ್ಯ ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಜಿಜ್ಞಾಸೆಗೊಳಗಾದಂತೆ ವಿವಾದವನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸುವುದು ಈಗ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಬೇರೆಲ್ಲ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಈ ವಿವಾದ ಬೆಲೆಕೊಟ್ಟು ಕೊಂಡಂತೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತಾನೆ. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಉಡುಪಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ದೇವರು ಕೂಡ ಕೃಷ್ಣ ಅಲ್ಲ ಸುಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯ ಎಂಬ ವಿವಾದವೂ ಒಂದು ಮೂಢತನದ ಪರಮಾವಧಿ ಎಂದು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. "ದೇವರು ಒಬ್ಬ ನಾಮ ಹಲವು" ಎಂಬ ಮಾತಿದೆ. ಭಗವದ್ಗೀತೆಯೊಂದಿಗೆ ವಿಶ್ವರೂಪವನ್ನು ಪಾರ್ಥನಿಗೆ ತೋರಿಸಿದ ಭಗವಂತ " ಈ ಜಗತ್ತಿನ ಚರಾಚರ ವಸ್ತುಗಳೂ ನನ್ನ ಪ್ರತೀಕ. ಎಲ್ಲದರಲ್ಲೂ ಎಲ್ಲರ ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ ನಾನಿದ್ದೇನೆ ಎನ್ನುವ ತತ್ವವನ್ನು ಸಾರುತ್ತಾನೆ. " ಆದರೆ ಮನುಷ್ಯನ ಮೌಢ್ಯ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನೇ ಮೋಸ ಎಂದು ವಿವಾದ ಹುಟ್ಟುಹಾಕುವುದಲ್ಲದೇ ಆ ನಂಬಿಕೆಯ ಜತೆಗೂ ಆಟವಾಡುತ್ತಾನೆ. ಕಪಟ ಇಲ್ಲದ ನಿರ್ಮಲ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ದೇವರು ಯಾವುದಾದರೇನು? ಶಿವನೋ ಹರಿಯೋ ದುರ್ಗೆಯೋ ಗಣಪತಿಯೋ ಎಲ್ಲವೂ ಭಗವಂತನ ರೂಪ ಸಾದೃಶಗಳು. ಅದನ್ನು ಅರಿಯದೇ ಅಂದರ ಹಿಂದೆ ಸಂಶೋಧನೆಗೆ ತೊಡುಗುವುದು ಮೂಢತನ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ.

ಹುಟ್ಟಿ ಬೆಳೆದು ಪ್ರೌಢಾವಸ್ತೆಗೆ ಬಂದಮೇಲೆ ಹುಟ್ಟಿನಿಂದ ನಂಬಿಕೊಂಡು ಬಂದ ನಂಬುಗೆಯ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಅಲುಗಾಡಿಸಿದರೆ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ? ತಾನೇ ಕೊಟ್ಟ ರೂಪವನ್ನು ಬದಲಿಸಿ ಅದಲ್ಲ ಇದು ಎಂದು ರೂಪಿಸಿದ ಹಾಗೆ. ಬಾಳ ಸಂಗಾತಿಯನ್ನೂ ಏನೇನೋ ಕಾರಣ ಕೊಟ್ಟು ಬದಲಿಸಿಕೊಂಡಹಾಗೆ. ಯಾವುದರಲ್ಲೂ ಏಕರೂಪದ ತೃಪ್ತಿಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸದ ಚಪಲ ಮನಸ್ಸು. ತಾನು ಹೆಜ್ಜೆ ಇರಿಸಿದಲ್ಲಿ, ಮನಸ್ಸು ಓಡಿಸಿದಲ್ಲಿ  ವಿವಾದ,  ತನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನೇ ಸ್ವತಃ ವಿವಾದಕ್ಕೆ ನೂಕುವ ಈ ಚಾಪಲ್ಯಕ್ಕೆ ಮೌಢ್ಯ ಅಲ್ಲದೆ ಬೇರೆ ಏನು ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯ?

ಕೇಕ್ ನಲ್ಲಿ ಕಂಡ ವೇದಾಂತ

ಒಂದು ಮಗುವಿನ ಹುಟ್ಟು ಹಬ್ಬ ಸಮಾರಂಭ. ಬಹಳಷ್ಟು ಜನ ಅಭ್ಯಾಗತರು ಆಗಮಿಸಿದ್ದರು. ಸಹಜವೆಂಬಂತೆ ಮಗುವಿನಿಂದ ತುಂಡರಿಸಲು ದೊಡ್ಡದಾದ ಕೇಕ್ ಒಂದನ್ನು ತಂದಿರಿಸಿದ್ದರು. ಕೇಕ್ ನೋಡಲು ಬಹಳ ಸುಂದರವಾಗಿತ್ತು. ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ ಹೂವಿನ ಆಕಾರದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಕೇಕ್ ವೈವಿಧ್ಯಮಯ ರುಚಿಯನ್ನು ತನ್ನಲ್ಲಿ ಅಡಗಿಸಿತ್ತು. ಕೇಕ್ ನ ಒಂದೊಂದು ಅಂಗವೂ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಬಣ್ಣದಿಂದ ರುಚಿಯಿಂದ ಕೂಡಿತ್ತು.  ಈ ಕೇಕ್ ನಲ್ಲಿ ವೇದಾಂತವೇ? ಹೌದು ? ಮಗು ಅದನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರಿಗೆ ಹಂಚಿದಾಗ, ಬಂದವರು ತಮಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ ತುಂಡನ್ನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಆಪ್ಯಾಯಮಾನವಾಗಿ ತಿನ್ನುವುದನ್ನು ಕಂಡಾಗ ನಿಗೂಢವಾದಂತೆ ಬಾಸವಾದ ವೇದಾಂತ ಒಂದು ಕಂಡ ಅನುಭವವಾಯಿತು.

ನಿಜಕ್ಕೂ ಪ್ರಕೃತಿ ಎಂದರೆ ಹೀಗೇನೆ. ಜೀವನದ ಹಿರಿದಾದ ತತ್ವಗಳು ಬಹಳ ಸರಳವಾಗಿ ಕಂಡು ಬರುತ್ತವೆ ಅದನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವ ಬಗೆಯಲ್ಲಿ ಉಂಟು.  ಆ ಒಂದು ಕೇಕ್ ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಭಗವಂತನ ರೂಪದಲ್ಲಿ. ಹೌದಲ್ಲ?. ಅದು ಹೇಗೆ? ಬಹಳ ಸರಳವಾಗಿದೆ.

ಬೃಹದಾಕಾರದ ಕೇಕ್ ಕತ್ತರಿಸಿ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರಿಗೆ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಹಂಚಿದಂತೆ ಭಗವಂತನ ದರ್ಶನವಾಗುವುದಿಲ್ಲವೆ. ಇಲ್ಲಿ ಕೇಕ್ ನ ತುಂಡು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿದಾಗ ತಮ್ಮ ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದನ್ನು ಖುಷಿಯಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ತೃಪ್ತಿಯಿಂದ ತಿಂದು ಆ ಸ್ವಾದವನ್ನು ಸವಿದಂತೆ. ಕೇಕ್ ನ ಅಲಂಕಾರದಲ್ಲಿದ್ದ  ಹೂವಿನ ಭಾಗ ಒಬ್ಬನಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದರೆ ಅದರ ಎಲೆಯ ಭಾಗ ಇನ್ನೊಬ್ಬನಿಗೆ ಹಾಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರಿಸಿದ ಹಣ್ಣು ಅಥವಾ ಇನ್ನೊಂದು ಬಗೆಯ ಹೂವು ಮತ್ತೊಬ್ಬನಿಗೆ. ಹೀಗೆ ದೊಡ್ಡದಾದ ಕೇಕ್ ನ ವಿವಿಧ ಅಂಗಗಳು ವಿವಿಧ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಕೈ ಸೇರಿದಾಗ ಒಂದು ವೇದಾಂತ ಸರಳ ಸಿದ್ಧಾಂತ ಗೋಚರವಾಯಿತು. ವಿವಿಧ ಜಾತಿ ಪಂಗಡಗಳಿಗೆ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಮನೋಭಾವಕ್ಕೆ ಕಂಡು ಬರುವ ಭಗವಂತನಂತೆ ಆ ಕೇಕ್ ಕಂಡು ಬಂತು. ಭಗವಂತನೋಬ್ಬನೇ..ದೇವರೊಬ್ಬನೇ ರೂಪ ಹಲವು ಕಾಣುವ ಭಾವ ಹಲವು. ಅದು ಇಲ್ಲಿ ಭಾಸವಾಯಿತು. ನಮ್ಮ ಕೈಗೆ ಬಂದ ಕೇಕ್ ನ ತುಂಡನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದಂತೆ ಪೂರ್ಣ ಕೇಕ್ ನ ಸ್ವಾದವನ್ನು ಆ ಒಂದು ತುಂಡಿನಲ್ಲಿ ಅನುಭವಿಸುವುದಿಲ್ಲವೇ?

ಭಗವಂತನೂ ಇದೇ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪಡೆದು ನಾವು ಜೀವಿಸುತ್ತೇವೆ. ಒಬ್ಬನಿಗೆ ಹರನಾಗಿ ಇನ್ನೊಬ್ಬನಿಗೆ ಹರಿಯಾಗಿ.. ರಾಮನಾಗಿ ಕೃಷ್ಣನಾಗಿ  ಕುಮಾರನಾಗಿ ಗಣಪತಿಯಾಗಿ, ಅದೆಷ್ಟು ಬಗೆಯಲ್ಲಿ? ದಶಾವತಾರಿಯಾದ ಶ್ರೀಮನ್ನಾರಾಯಣ ಮೂಲತಃ ಒಂದುಭಾವ ರೂಪ ಹಲವು ಎಂದು ತೋರಿದನಲ್ಲವೇ. ಶಿವನಾದರೂ ತನ್ನ ಹಲವು ಬಗೆಯ ನಾಮಸದೃಶ ರೂಪದಿಂದ ಅನುಗ್ರಹಿಸುವುದಿಲ್ಲವೇ. ಮಂಜುನಾಥನಾಗಿ ರುದ್ರನಾಗಿ ಶಿವನಾಗಿ ಹೀಗೆ ಪರಮಾತ್ಮ ದರ್ಶನಕ್ಕೆ ರೂಪ ಹಲವು. ದೇವಿಯಾಗಿ ಲಕ್ಷ್ಮಿಯಾಗಿ ಶಾರದೆಯಾಗಿ ಅಂಬಿಕೆಯಾಗಿ ಮಹಾಮಾಯೆಯ ರೂಪ ಹಲವು. ಸರ್ವರೂಪವೂ ಮೂಲದಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿ ನಮ್ಮ ಭಾವಕ್ಕೆ ಭಿನ್ನವಾಗಿ ಕಂಡಂತೆ. ಮನಕೊಬ್ಬ ಮನೆಗೊಬ್ಬ ದೇವರು. ಕೌಟುಂಬಿಕವಾಗಿ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವ ವೈವಿಧ್ಯಮಯ ದೇವರರೊಬ್ಬನೇ.  ಒಬ್ಬರಿಗೆ ಕುಲದೇವರು ಸುಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯನಾದರೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ಉಗ್ರನರಸಿಂಹ ಮತ್ತೊಬ್ಬರಿಗೆ ದುರ್ಗೆ..ವಿಷ್ಣು ರುದ್ರ ...ಅಹಾ ಈ ವೈವಿಧ್ಯಕ್ಕೆ ಏಣೆಯುಂಟೆ?

ಇದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಸಂಸ್ಕೃತಿಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿಯಲ್ಲ. ಹಿಂದು ಮುಸ್ಲಿಂ ಕ್ರೈಸ್ತ ಪ್ರಪಂಚದ ಎಲ್ಲ ಜೀವರಾಶಿಗೂ ವಿವಿಧತೆಯಲ್ಲಿ ಮೂಲ ಭಗವಂತನೋಬ್ಬನೇ? ಹುಟ್ಟುವಾಗ ಹುಟ್ಟಿದ ಜನ್ಮಗರ್ಭವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ ನಮಗೆ ಸಿಗುವ ಭಗವಂತನ ರೂಪ ಬೇರೆ ಬೇರೆ. ಕೇಕ್ ನ ತುಂಡಿನಂತೆ. ಅದು ಹೂವಾಗಿ ಹಣ್ಣಾಗಿ ಎಲೆಯಾಗಿ ಎನೂ ಇಲ್ಲ ಬರಿ ತಿನಿಸಾಗಿ ಏನಾದರೇನೂ ಮೂಲರೂಪದ ಭಾವವೊಂದೇ? ಇಲ್ಲಿ ಹಿರಿತನದ ವಾದವಿಲ್ಲ. ಮೂಲ ರೂಪದ ತಿನಿಸನ್ನು ವಿವಿಧ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಸವಿದಂತೆ ಪರಮಾತ್ಮ. ಇಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಕೈಗೆ ಬಂದ ಕೇಕ್ ನ ಭಾಗವನ್ನು ನಾವೇಷ್ಟು ವಿಶ್ವಾಸದಿಂದ ಸವಿಯುತ್ತೇವೆ? ಇದು ನನ್ನದು ಎಂಬ ಭಾವದಲ್ಲಿ ಬಾಯಿಗಿರಿಸಿ ಮಧುರಾನುಭವವನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತೇವೆ. ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಭಗವಂತನ ತತ್ವವೂ ಇದಕ್ಕೆ ಭಿನ್ನವಾಗಿಲ್ಲ.

ಹಿಂದುವಾಗಲಿ ಮುಸ್ಲಿಂ ನಾಗಲೀ ಇನ್ನಾವುದೇ ಜಾತಿಯಾಗಲೀ ಹೆಚ್ಚೇಕೆ ಈ ಜೀವರಾಶಿಯ ಒಂದು ಪ್ರಾಣಿಯಾಗಲಿ ಪಡೆಯುವ ಭಗವಂತನ ರೂಪ ಹಲವಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಮೂಲದಲ್ಲಿರುವ ಆ ಸ್ವಾದ ಅದೊಂದೇ. ಅದು ಪರಮಾತ್ಮ. ಇದನ್ನು ಅರಿಯದೇ ನಮ್ಮದು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಎಂದು ನಮ್ಮ ಕೈಗೆ ಬಂದ ಕೇಕ್ ತುಂಡನ್ನು ನಾವು ಹೇಳಿಕೊಂಡು ಹೋಗುವುದು ಅರ್ಥಹೀನ. ಅಲ್ಲಿ ನಾವು ಅಪ್ಯಾಯ ಮಾನತೆಯಿಂದ ಬಾಯಿಗಿಟ್ಟು ರುಚಿಯನ್ನು ಸವಿದಂತೆ ಭಗವಂತ. ಲೋಕೋ ಭಿನ್ನ ರುಚಿ ಎಂಬಂತೆ ಹುಟ್ಟಿದಮೇಲಿನ ವಿವಿಧ ಭಾವಕ್ಕೆ ಅನುಸರಿಸಿ ಕಾಣುವ ಭಗವಂತನ ರೂಪವೂ ಹಲವು.

ವಿವಿಧತೆಯ ಭಾವ ಹಲವು ರೂಪ ಒಂದೇ ಎಂಬುದನ್ನು ಹಲವು ದೇವರನ್ನು ಪೂಜಿಸುವ ಹಿಂದುಗಳು ಮೊದಲೇ ಸ್ವೀಕರಿಸಿಯಾಗಿದೆ. ಹಿಂದುಗಳಲ್ಲಿ ಅದೆಷ್ಟು ದೇವರು ಎಂದು ಅದನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯದಿಂದ ತಾತ್ಸಾರಿಸುವ ಹಾಗಿಲ್ಲ. ನಾಮ ರೂಪ ಹಲವು ಭಗವಂತನೊಬ್ಬನೇ ಎನ್ನುವ ಸಮಷ್ಟೀ ತತ್ವ ಪ್ರತಿಪಾದನೆ ಇಲ್ಲಿದೆ. ವೈಷ್ಣವವನೋ ಶೈವನೋ ಅಥವಾ ಇನ್ನಾವನೋ ಇಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿ ಬಂದ ಮೇಲೆ ಪಡೆದಂತಹ  ರೂಪ ಭಿನ್ನ. ಆ ಭಗವಂತ ತನ್ನ ರೂಪವನ್ನು ಪ್ರತೀ ಕೈಗೆ ಭಿನ್ನವಾಗಿ ದಯಪಾಲಿಸಿದ ಹಾಗೆ. ಕೇಕ್ ತುಂಡನ್ನು ನಮ್ಮ ಕೈ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ ಹಾಗೆ ಮತ್ತೆ ನಾವು  ಅದನ್ನೇ ನಂಬಿಕೊಂಡ ಹಾಗೆ ಭಗವಂತನನ್ನು ನಾವು ಅನುಸರಿಸಿತ್ತೇವೆ.  

ಕೈಗೆ ಬಂದ ಕೇಕ್ ತುಂಡನ್ನು ಸವಿದು ಅದರ ರುಚಿ ವರ್ಣಿಸುವುದಿಲ್ಲವೇ? ಈ ಭಾಗದ ರುಚಿ ಹೀಗಿದೆ. ಅಂತೇ ಇನ್ನೊಬ್ಬರಲ್ಲಿ ವಿಚಾರಿಸುತ್ತೇವೆ. ನಿಮ್ಮ ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ ತುಂಡಿನ ರುಚಿ ಹೇಗೆ? ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅವರ ಕೈಯೊಳಗಿನ ತುಂಡಿನ ಕಿಂಚಿತ್ ಭಾಗವನ್ನೂ ನಾವು ಸವಿದೂ ನೋಡಿಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ಜಾತಿ ಧರ್ಮದ ತಳ ಹದಿಯ ತತ್ವ ಇದೇ. ಮೂಲದಲ್ಲಿ ಒಂದೇ. ಎಲ್ಲವೂ ಕೈಯಿಂದ ಬಾಯಿಯೊಳಗೆ ನಾಲಗೆಗೆ ಬಿದ್ದ ಹಾಗೆ. ಸ್ವಾದದ ಅಭಿರುಚಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿಕೊಂಡಿದೆ.

ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಹೀಗೂ ಇರುತ್ತದೆ. ಈ ಕೇಕ್ ತುಂಡು ಹಂಚುವುದು, ಈ ಸಂಪ್ರದಾಯ ಇದೆಲ್ಲ ಮೂಢನಂಬಿಕೆ ಎಂದು ಈ ವೇದಾಂತದ ಹತ್ತಿರ ಕೆಲವರು ಸುಳಿಯುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ತಾವು ಸವಿಯದೇ ಅದರ ಸ್ವಾದ ಇಷ್ಟೇ ಎಂದು ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕಿ ಅಂದಾಜಿಸುವವರು ಇದ್ದಾರಲ್ಲವೇ? ಇನ್ನು ಕೆಲವರು “ ಕೇಕ್ ಸಸ್ಯಾಹಾರವಲ್ಲ” ಎಂದು ಅದನ್ನು ತಿನ್ನದೇ ಯುಕ್ತಿವಾದವನ್ನು ಹೇಳುವ ನಿರೀಶ್ವರವಾದಿಗಳೂ ಇರುತ್ತಾರೆ.

ಹೇಗೆ ಪೂರ್ಣವಾದ ಕೇಕ್ ನ್ನು  ನಾವು ಸವಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲವೋ ಅದರಂತೆ ಪೂರ್ಣವಾದ ಭಗವಂತನನ್ನು ಅರಿಯುವುದು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಅರಿವು ಏನಿದ್ದರೂ ನಮ್ಮ ಕೈಯೊಳಗೆ ಇದ್ದುದಕ್ಕೇ ಸೀಮಿತ.

ನಂಬಿಕೆಗೆ ಕೊನೆಯುಂಟೇ?

“ಆಗಮಾರ್ಥಂತು ದೇವನಾಂ ಗಮನಾರ್ಥಂತು ರಾಕ್ಷಸಾಂ ಕುರುವೆ ಘಂಟಾರವಂ ತತ್ರ ದೇವತಾಹ್ವಾನ ಲಕ್ಷಣಂ”

ಇದು ಘಂಟಾನಾದದ ಬಗ್ಗೆ ಇರುವ ಒಂದು ನಂಬಿಕೆ. ದೇವರನ್ನು ಸ್ವಾಗತಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಅಥವಾ ಘಂಟಾನಾದ ಮೊಳಗಿದಲ್ಲಿ ದೇವರ ಅಸ್ತಿತ್ವ ಮೂಡಿ ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಕ್ಷುದ್ರ ಶಕ್ತಿಗಳು ಅಂದರೆ ರಕ್ಕಸರು ನಿರ್ಗಮನ ವಾಗುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಘಂಟಾರವ ಎಲ್ಲಿರುತ್ತದೋ ಅಲ್ಲಿ ದೇವರ ಆಗಮನವಾಗಿ ಅಸುರಿ ಶಕ್ತಿ ನಿರ್ಗಮನವಾಗುತ್ತದೆ. ಇದು ಉಪಾಸಕನ ಒಂದು ನಂಬಿಕೆ.. ಅವರವರ ಮನಸ್ಸಿನ ನಂಬಿಕೆ ಅವರವರ ಮನದೊಳಗೆ ಇರುತ್ತದೆ. ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಮೇಲೆ ಹೇರುವ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ನಿಜವಾದ ಉಪಾಸಕನಿಗೆ ಇರುವುದೇ ಇಲ್ಲ ಆದರೆ ಅಸುರೀ ಶಕ್ತಿ ಪಾರಮ್ಯ ಮೆರೆದು ಆಳುವುದಕ್ಕೆ ತೊಡಗಿತು ಎಂದಾಗ.. ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಪುರಾಣದಲ್ಲಿ ಬರುವಂತೆ ಮಹಿಷ, ಹಿರಣ್ಯಾಕ್ಷ ಹಿರಣ್ಯ ಕಷ್ಯಪು ಮುಂತಾದ ಅಸುರರಿಗೆ ಘಂಟಾರವ ಕೇಳಿದಾಗ ಅಲ್ಲಿರಲಾಗದೆ ಪಲಾಯನ ಮಾಡುವ ಪ್ರಮೇಯ ಉಂಟಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವರ ಅಳ್ವಿಕೆಯಲ್ಲವೇ ಒಂದು ಶಾಸನವನ್ನು ಮಾಡಿದರೂ ಗಂಟೆ ಬಾರಿಸುವುದು ಶಾಸನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಅಪರಾಧ. ಘಂಟೆಯ ದ್ವನಿಯಲ್ಲೂ ತೊಂದರೆ ಅನುಭವಿಸುವವರು ರಕ್ಕಸರೇ ಅಲ್ಲವೇ? ಅವರ ಆಡಳಿತದಲ್ಲಿ ಘಂಟಾರವ ನಿಷೇಧಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ.

ಮನುಷ್ಯ ಹುಟ್ಟಿದ ಕೂಡಲೇ ಅವನ ಜತೆ ಒಂದು ನಂಬಿಗೆಯ ಒಂದು ತಂತುವು ಉತ್ಪತ್ತಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾಗಿ  ಹುಟ್ಟಿದ ಕೂಡಲೆ ಮಗುವಿಗೆ ಮೊದಲ ದರ್ಶನ ತನ್ನ ತಾಯಿಯದ್ದು. ಆನಂತರ ತಂದೆಯದ್ದು. ಆದರೆ ಆ ತಂದೆಯನ್ನು ತೋರಿಸುವುದು ಹೆತ್ತ ಅಮ್ಮ. “ ನೋಡು ಇದು ನಿನ್ನ ಅಪ್ಪ” ಮಗುವು ಅಷ್ಟೆ ಅಲ್ಲಿಂದ ನಂಬುಗೆ ಎಂಬ ಭಾವವನ್ನು ಬೆಳೆಸುತ್ತದೆ.ಯಾಕೆ ಅದಕ್ಕೆ ಅಮ್ಮನ ಮೇಲೆ ನಂಬಿಕೆ. ಅದು ಅದರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಉಂಟಾಗುವ ಪ್ರೇರಣೆ. ಅಮ್ಮನನ್ನು ನಾನು ಹೇಗೆ ವಿಶ್ವಾಸದಿಂದ ಕಾಣಬಹುದೋ ಹಾಗೆ ಅಮ್ಮ ತೋರಿದ ವ್ಯಕ್ತಿ ನನ್ನ ಅಪ್ಪ.  ಈ ನಂಬಿಗೆ ಜೀವನ ಪರ್ಯಂತ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ. ವಿಪರ್ಯಾಸವೆಂದರೆ ಭ್ರಾಂತಿಗೊಳಗಾದ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ  ಈ ನಂಬಿಕೆಯೂ ಮೂಢ ನಂಬಿಕೆ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟರೆ ನಂಬಿಕೊಂಡು ಬಂದ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಹೇಗೆ ಹೊಸಕಿ ಹಾಕುವುದು?

ನಂಬಿಕೆ ವಿಶ್ವಾಸ ಅದು ಅಪರಾಧ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿತವಾಗುವುದು ಯಾವಾಗ? ಆ ಭಾವನೆಯನ್ನು ಬಲವಂತವಾಗಿ ಹೇರಲ್ಪಟ್ಟಾಗ. ತನ್ನಮ್ಮ ಎಂದಂತೆ ಇವನು ತನ್ನಪ್ಪ ಎಂದು ಸ್ವತಃ  ನಂಬಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅದು ಅಪರಾಧವಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಬದಲಾಗಿ ಇನ್ನೊಬ್ಬನಿಗೆ ಈ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಹೇರುವಾಗ... ಅವನ ನಂಬಿಕೆಯ ಬೇರನ್ನು ಅಲುಗಾಡಿಸುವಾಗ ಅದು ಅಪರಾಧವಾಗುತ್ತದೆ. ನಂಬಿಕೆಯ ಬೇರನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವಾಗ ಅದು ಅಪರಾಧವಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ವೆತ್ಯಾಸದ ಸೂಕ್ಷ್ಮವನ್ನು ವಿದ್ಯಾವಂತರಾದವ ತನ್ನ ವಿದ್ವತ್ ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

“ನಾನು ದೇವರನ್ನು ನಂಬುತ್ತೇನೆ.  ನಾನು ಇಂತಹ ಶಕ್ತಿಯ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವಾಸ ಇರಿಸಿದ್ದೇನೆ.” ಹೀಗೆ ದೇವರನ್ನು ನಂಬುವವನು ಅವನ ಪಾಡಿಗೆ ನಂಬಿಕೊಂಡರೆ ಅದನ್ನು ಎಷ್ಟೇ ಬಲವಂತವಾಗಿ ಶಿಕ್ಷಿಸಿ ಕಿತ್ತೆಸೆಯುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದರೂ ಆ ಭಾವ ಅವನ ಮನದ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೋ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ.  ಆದರೆ ಆತ ತಾನು ನಂಬಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ತನ್ನ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಪರರ ಮೇಲೆ ಹೇರಿದಾಗ ಅವನದ್ದು ಅಪರಾಧವಾಗುತ್ತದೆ. ಅಂತೆ ಈತನ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಬಲವಂತವಾಗಿ ಕಿತ್ತೆಸೆಯುವವನದ್ದು ಕೂಡ ಅಪರಾಧವಾಗುತ್ತದೆ. ಇದು ಸಾಮಾನ್ಯ ನ್ಯಾಯ. ಇದರ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ವೇ ಅರ್ಥವಾಗದವನು ಇದನ್ನು ಮೂಢನಂಬಿಕೆ ಎಂದು ಕರೆದು ನಿಷೇಧಿಸಿದರೆ ಇದಕ್ಕೆ ಮೂರ್ಖತನ ಅಲ್ಲದೇ ಬೇರೆನು ಶಬ್ದವಿದೆ ಕರೆಯಲು?

ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಾವೊಂದು ನಿಯಮ ಮಾಡಿರುತ್ತೇವೆ. ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲವೇ. ....ಚಪ್ಪಲಿ ಹಾಕಿ ಒಳಗೆ ಬರಬಾರದು. ಮನೆಯೊಳಗೆ ಉಗುಳ ಬಾರದು. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಹೀಗೆಯೇ ಆಹಾರವನ್ನು ಸೇವಿಸುವುದು. ಅದು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇರುವ ಎಲ್ಲ ಮಂದಿಯೂ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಸಹಬಾಳ್ವೆಯನ್ನು ನಡೆಸುವಾಗ ಮನೆಯ ಹೊರಗಿದ್ದವನು ಅದನ್ನು ಅಕ್ಷೇಪಿಸುವುದು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆಯೇ? ಅವನು ಆ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಬೇಕಾದರೆ ಚಪ್ಪಲಿ ಕಳಚಿಯೇ ಪ್ರವೇಶಿಸಬೇಕು. ಅದು ಅವನ ಅಗತ್ಯವನ್ನು ಸಂಬಂಧಿಸಿ ಇರುತ್ತದೆ. ಹೊರತಾಗಿ ಆ ಮನೆಯ ನಿಯಮ ಅದು ಕಾನೂನು ಬಾಹಿರ ಎಂದರೆ ಏನನ್ನಬೇಕು? ಸಾರ್ವಜನಿಕ ನ್ಯಾಯಕ್ಕೂ ಒಂದು ಪರಿಧಿ ಎಂಬುದು ಇದೆಯಲ್ಲ? ಆ ಪರಿಧಿಯನ್ನು ಮೀರಿದಾಗ ಅದು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹರಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಸರ್ವಾಧಿಕಾರವಾಗುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮಹಸು ನಮಗೆ ಅಮೃತವನ್ನೇ ಕೊಡುತ್ತದೆ. ಅದು ನಮ್ಮ ನಂಬುಗೆ. ಅದು ವಿಷವನ್ನೇ ಕಕ್ಕುತ್ತದೆ ಎಂದು ಹೇಳೀದರೆ..ಹೇಳುವವರು ಹೇಳಲಿ ನಮ್ಮ ನಂಬಿಕೆ ನಮ್ಮ ಮನದ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಾದರೂ ನಂಬಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತೇವೆ. ಇದುವೇ ಜೀವನದ ಅಂತರಂಗ ಸತ್ಯ.

ದೇಹಾಂತರದ ಪಯಣ

   


    ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯದ ಒಂದು ಘಟನೆ. ನಮ್ಮ ಊರಿನ ದೊಡ್ಡ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಬಾವಿಯೊಂದನ್ನು ತೊಡುವ ಬಗ್ಗೆ ಹಿರಿಯರು ನಿರ್ಧರಿಸಿಬಿಟ್ಟರು. ಇನ್ನೇನು ನೀರು ತೋರಿಸುವುದಕ್ಕೊಸ್ಕರ ಒಬ್ಬರು ಬಂದೇ ಬಿಟ್ಟು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಬೆತ್ತವೊಂದನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಕೈ ಅತ್ತಿತ್ತ ತಿರುಗಿಸುತ್ತಾ ಗುಡ್ಡೆ ಎಲ್ಲ ತಿರುಗಿ ತಿರುಗಿ ಪಾದೆ ಕಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ನಿಂತು ಅಲ್ಲೇ ಗುರುತು ಮಾಡಿಬಿಡುವಂತೆ ಹೇಳಿದರು. ಕರ್ರಗಿನ ಪಾದೆ ಆ ಬೇಸಿಗೆ ಕಾಲದ ಬಿಸಿಲಿಗೆ ಕಾದು ಬರಿ ಕಾಲಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲುವ ಹಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಸುಡುತ್ತಿತ್ತು. ನಮಗೆಲ್ಲ ಅಶ್ಚರ್ಯ. ಇಲ್ಲಿ  ಈ ಕಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ನೀರು ಸಿಗುವುದೇ? ಮಣ್ನಿನ ಅಂಶ ಲವಲೇಶವೂ ಇಲ್ಲದ ಈ ಬರಡು ಜಾಗದಲ್ಲಿ ನೀರು ಸಿಗಬಹುದೇ? ಆಶ್ಚರ್ಯ. ನಮಗೆಲ್ಲಿ ಅರಿವಿತ್ತು. ಪ್ರಕೃತಿ ಇಂತಹ ಹಲವು ವಿಸ್ಮಯ ನಿಗೂಢತೆಗಳನ್ನು ಬಸಿರಲ್ಲಿರಿಸಿದೆ ಎಂದು.

    ಬಾವಿ ತೋಡುವ ಕೆಲಸ ಆರಂಭವಾಯಿತು. ಅಲ್ಲಿ ನೆಲವನ್ನು ಸಾಕಷ್ಟು ಸಜ್ಜುಗೊಳಿಸಿ ವೃತ್ತಾಕಾರದಲ್ಲಿ ಆಕಾರವನ್ನು ಒಂದೆರಡು ಆಳುಗಳು ಅಗೆಯುವುದಕ್ಕೆ ಆರಂಭಿಸಿದರು.ನಾಲ್ಕುಸಲ  ಗುದ್ದಲಿ ಎತ್ತಿ ಅಗೆದಾಗ ಸಣ್ಣ ಚಿಪ್ಪು ಹಾರಿ ಬರುತ್ತಿತ್ತು ಇಂತಹ ಕಠಿಣ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ನೀರು ಸಿಗಬಹುದೇ ನಮಗೆಲ್ಲ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಪ್ರಕೃತಿಯ ವಿಸ್ಮಯಕ್ಕೆ ಕುತೂಹಲವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ದಿನವಿಡೀ ಅಗೆದರೂ ಅರ್ಧ ಅಡಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಅಗೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ನೀರಿದೆ ! ಎಂತಹ ವಿಸ್ಮಯ. ದಿನ ಕಳೆದಂತೆ ಕಲ್ಲಿನಂಶ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿ ಕಲ್ಲು ಮೆತ್ತಗಾಗುವ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿತ್ತು.. ಕಲ್ಲು ಕರಗಿ ಮಣ್ಣಾದಂತೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಭೂಗರ್ಭದೊಳಗೆ ನೀರಿನ ಗಮ್ಯದೆಡೆಗಿನ ಪಯಣ ಸಾಗುವಂತಿತ್ತು. ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಇರದಿದ್ದ ವಿಶ್ವಾಸ, ವಿಸ್ಮಯ ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಸತ್ಯವಾಗುವ ಭಾವನೆಯನ್ನು ಮೂಡಿಸಿತು. ಕಲ್ಲು ಕರಗಿ ಮಣ್ಣಾಗಿ ಮುಂದೊಂದು ದಿನ ಅಂತರಂಗ ಗಂಗೆಯ ದರ್ಶನವಾದಾಗ ಸಂತಸಕ್ಕೆ ಪಾರವಿರಲಿಲ್ಲ

    ಪ್ರಕೃತಿ ಕಲಿಸುವ ಇಂತಹ ನಿದರ್ಶನ ಪಾಠಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸುವ ಪ್ರಜ್ಞೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿರಬೇಕು. ಐದಾರು ವರ್ಷದ ಹಿಂದೆ ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ತೊಡಗಿಕೊಂಡಾಗ ದೇಹಕ್ಕೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡ ರೋಗಗಳಿಂದ ಮೋಕ್ಷಸಾಧನೆಯಾಗಬಹುದು ಎಂಬ ನೀರೀಕ್ಷೆಯಿರಲಿಲ್ಲ. ಬರಡು ಬಂಡೆಯಂತಿದ್ದ ನೆಲದಲ್ಲಿ ಗಂಗೆ ದರ್ಶನವಾದೀತೇ ಅನುಮಾನ ಗಾಢವಾಗಿತ್ತು. ಅದರೆ ರೋಗ ದೇಹಕ್ಕೆಂದೇನು ಮನಸ್ಸಿಗೂ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿತ್ತು ಎಂದು ಈಗ ಅನ್ನಿಸತೊಡಗಿದೆ. ಯೋಗಾಭ್ಯಸದ ವೈಶಿಷ್ಟ್ಯವೇ ಅಂತಹುದು. ಆರಂಭದ ಒಂದು ತಿಂಗಳು ಉತ್ಸಾಹವಿಲ್ಲದ ಯಾಂತ್ರಿಕ ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸವಾದರೆ ಆನಂತರ ಕೆಲವು ದಿನ ತುಸು ಉತ್ಸಾಹ ಮೊಳೆಯಿತೆನ್ನಬಹುದು. ಮನೆಯ ಒಂದು ಕೋಣೆಯನ್ನು ಶುಭ್ರವಾಗಿ ಸಜ್ಜಾಗಿಸುತ್ತೀರಿ, ಕೋಣೆಯ ಇಂಚಿಚಿಂಚು ಕಸತೆಗೆದು ಧೂಳು ಒರೆಸಿ ಗುಡಿಸಿ ಶುಭ್ರವಾಗಿ ಕಾಣುವಂತೆ ಮಾಡಿದ ಮೇಲೆ ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕಸ ಅಥವಾ ಕೊಳೆಯುಂಟಾದರೆ  ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಆ ಕಸವನ್ನು ಅಥವಾ ಕಲ್ಮಶವನ್ನು ತೆಗೆದೆಸೆವ ಪ್ರೇರಣೆಯುಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಆ ಕೊಳಕು ಕೋಣೆಯ ಯಾವುದೇ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಏನೋ ಒಂದು ಕಿರಿ ಕಿರಯನ್ನು ನಾವು ಅನುಭವಿಸಿ ಅದನ್ನು ತೆಗೆದು ಶುಭ್ರ ಮಾಡಿದಾಗ ಒಂದು ರೀತಿಯ ನಿರಾಳತೆ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಆ ಕಸ ಸ್ವಲ್ಪವೇ ಆದರೂ ಕೊಳಕಿನ ಕಲೆ ಚಿಕ್ಕದೇ ಆದರೂ ಅದಿರುವವರೆಗೆ ಮನಸ್ಸು ಒಂದು ರೀತಿಯ ಅಸಹನೆಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತದೆ. ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸ ಮಾಡುವಾಗಲೂ ಇದೇರೀತಿಯ ಅನುಭವ. ನಮಗಂಟಿದ ದುಶ್ಚಟಗಳಂತಹ ಕಲ್ಮಶವನ್ನು ನಾವೇ ದೂರ ಮಾಡುವ ಪ್ರೇರಣೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಶುಭ್ರವಾದ ಕೋಣೆಯಿಂದ ಕಸವನ್ನು ಎತ್ತಿ ಬೀಸಾಕಿದಂತೆ ದುಶ್ಚಟಗಳು ಒಂದೊಂದಾಗಿ ನಮ್ಮಿಂದ ದೂರವಾಗುತ್ತದೆ. ಆ ಪ್ರೇರಣೆ ಮನಸ್ಸಿನ ಆಳದಿಂದ ಉಂಟಾಗಿ ನಾವೇ ಚಕಿತರಾಗುವಂತೆ ಅದು ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ನೆಲೆ ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ. ದುಶ್ಚಟಗಳು ಕೇವಲ ದೇಹಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ ಮನಸ್ಸಿಗೂ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿದೆ ಎಂಬ ಅರಿವಾಗುವಾಗ ಮನಸ್ಸು ಆ ಕಲ್ಮಶವನ್ನು ತೊಡೆದು ಹಾಕಿ ಹೊಸ ಮನುಷ್ಯತ್ವದತ್ತ ಸೆಳೆಯುತ್ತದೆ.

    ದುಶ್ಚಟಗಳು ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯನಾದವನಿಗೆ ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಇರುತ್ತದೆ. ಸ್ವಭಾವತಃ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಮನಸ್ಸು ಅದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಅದರಿಂದ ಮುಕ್ತವಾಗುತ್ತ ಯೋಚಿಸುವ ಪ್ರೇರೇಪಣೆ ಯೋಗದಿಂದ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ದುಶ್ಚಟಗಳು ನನಗೂ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿತ್ತು ಎಂದು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಹೇಳಬಲ್ಲೆ. ಮಾನಸಿಕವಾಗಲೀ ದೈಹಿಕವಾಗಲೀ ಇದ್ದಂತಹ ಚಟಗಳನ್ನು ತೊಡೆದು ಹಾಕುತ್ತ ಶುಭ್ರ ತನುಮನದಿಂದ ಪ್ರಪ್ಪುಲ್ಲತೆಯತ್ತ ಸಾಗುವಾಗ ಅಧಿಕವಾಗುವ ಆ ಅತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಹೊಸ ಬದುಕಿನ ಅಶಾಭಾವವನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಬಿಗಿಯಾಗಿಸುತ್ತದೆ. ಪ್ರಫುಲ್ಲ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ನಾನು ಎಲ್ಲದರಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಹೇಳುವ ಆ ಅತ್ಮ ವಿಶ್ವಾಸದಭಾವ ಇದೆಯಲ್ಲ, ಅದು ಎಷ್ಟು ದೃಢವಾಗಿರುತ್ತದೆ ಎಂದರೆ ಆ ಚಟಗಳ ಸೋಂಕು ಕೂಡ ಮೈಲಿಗೆಯಾಗಿ ಭಾಸವಾಗುತ್ತದೆ. ಪರಿಶುಭ್ರ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ನಮ್ಮದು ಎಂಬ ಭಾವ ಸ್ಪುರಣೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಇಷ್ಟು ವರ್ಷದವರೆಗೂ ಇಲ್ಲದ ಈ ಪ್ರೇರಣೆ ಈಗ ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂತು? ಅದು ನಮ್ಮ ಅಂತರಾತ್ಮದಲ್ಲೇ ಹುದುಗಿತ್ತು ಎಂಬುದನ್ನು ನಾವು ಮರೆತಿದ್ದೆವು ಎಂಬುದನ್ನು ತೋರಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ.

    ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನ ಆತ್ಮ ನಿಜವಾಗಿಯೂ  ಜನ್ಮತಹ ಪರಿಶುಭ್ರವಾಗಿರುತ್ತದೆ.  ಅಂತರಾತ್ಮದಲ್ಲಿ ಅವರರವರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ತಾವು ಶುಭ್ರಮನಸ್ಸಿನವರು. ಆ ಸುಪ್ತ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಅಂತರಾತ್ಮದಲ್ಲಿ ಸದಾ ಜಾಗ್ರತವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ನಾನು ಒಳ್ಳೆಯವ ಎಂದು ತನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಸದಾ ಹೇಳುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಹೊರ ಪ್ರಪಂಚಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಅದರ ಪ್ರೇರಣೆಯಾಗುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಸುಪ್ತವಾಗಿರುವ ಗುಣ ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಕ್ಕೆ ಬರುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಹೊಸ ಗಣಕ ಯಂತ್ರ (ಕಂಪ್ಯೂಟರ್) ತಂದು ಉಪಯೋಗಿಸುತ್ತೇವೆ. ಹಲವಾರು ಪ್ರೋಗ್ರಾಂಗಳನ್ನು ತುಂಬಿಸುತ್ತೇವೆ. ಹಲವು ಸಲ ಪ್ರೋಗ್ರಾಂಗಳ ಅವಿರತ ದುಡಿಮೆಯಿಂದ ಸ್ತಭ್ದವಾಗತೊಡಗಿದಾಗ ಅದನ್ನು ಫ಼ಾರ್ಮೇಟ್ ಮಾಡಿ ಹೊಸದರಂತೆ ಅಣಿಗೊಳಿಸುತ್ತೇವೆ. ಪಾರ್ಮೇಟ್ ಮಾಡಿದ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಶುರುವಿಗೆ ಏಷ್ಟು ವೇಗವಾಗಿ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದರೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ನಂತರ ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಪ್ರೊಗ್ರಾಂಗಳನ್ನು ಏರಿಸುತ್ತಾ ಅದನ್ನು ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ರಾಡಿ ಎಬ್ಭಿಸುತ್ತೇವೆ. ನಮ್ಮ ದೇಹವೂ ಹಾಗೇ, ಜನಿಸಿದಾಗ ಪರಿಶುಭ್ರವಾಗಿದ್ದು ನಂತರ ಬದುಕಿನ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ರಸ್ತೆಯ ಧೂಳನ್ನೂ ಪರಿಸರದ ಮಾಲಿನ್ಯವನ್ನು ಅಂಟಿಸಿಕೊಂಡು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಸ್ಥಬ್ಧವಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಕಂಪ್ಯೂಟರನ್ನು ಪಾರ್ಮೇಟ್ ಮಾಡಿ ಹೊಸದಾಗಿ ಸಜ್ಜುಗೊಳಿಸುವಂತೆ ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವು ಸಿದ್ದ ಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಇಂದು ಬಹಳಷ್ಟು ಬದುಕು ದುರ್ಭರವಾಗುವುದು ಇದೇ ಕಾರಣದಿಂದ. ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸ ಪ್ರತಿದಿನ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ದೇಹವನ್ನು ಫಾರ್ಮೇಟ್ ಮಾಡಿ ಪರಿಶುಭ್ರ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ರೂಪಿಸಿತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ "ಯೋಗಃ ಕರ್ಮಸುಕೌಶಲಂ" ಅಂತ ಹೇಳುವುದು.    

    ಈ ವಾಸ್ತವ ಪ್ರಪಂಚವನ್ನೂ ಮಿಥ್ಯಾ ಪ್ರಪಂಚ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ತನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಬಗ್ಗೆ ವಿಶ್ವಾಸ ಇಲ್ಲದವನೂ ನಾಳಿನ ಬಗ್ಗೆ ಕನಸನ್ನು ಕಾಣುವತ್ತಾ   ಆಶಾಭಾವದಿಂದ ಬದುಕುತ್ತಾನೆ. ವಿಚಿತ್ರ. ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣುವುದೇಲ್ಲವೂ ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಬೇರೆಯೇ ಆಗಿರುತ್ತದೆ. ರಾತ್ರಿ ವಾಹನದ ಬೆಳಕಿಗೆ ದೂರದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೋ ವಸ್ತು ಯಾವುದೋ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಹತ್ತಿರ ಹೋದಾಗ ಅದರ ನೈಜತೆ ಬಗ್ಗೆ ಅರಿವಾಗುತ್ತದೆ.  ಜೀವನದ ಸತ್ಯ ಏನು? ಬರಡು ನೆಲದ ಒಳಗಿನ ಸತ್ಯ ಏನು? ಹಲವು ಸಲ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನಾವು ಚಿಂತಿತರಾಗುವುದುಂಟು. ನಮ್ಮನ್ನು ಯಾರೂ ಅರ್ಥೈಸುವುದಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವೇ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳದೇ ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಬಗ್ಗೆ ಅರೋಪಿಸುತ್ತೇವೆ. ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ನಾವೇನು ಎಂದು ನಮಗೇ ತಿಳಿದಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಯೋಗದ ಮಹತ್ವವೇ ಅದು ನಾವೇನು ಎಂದು ಅದು ಸ್ಪಷ್ಟ ಪಡಿಸುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಕನ್ನಡಿಯ ಮುಂದೆ ನಿಂತು ಕನ್ನಡಿಯ ಪ್ರತಿಬಿಂಬವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಯೋಚಿಸಿ ನಾನೇನು? ನಾನೇನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ? ನಾನೆಂದರೆ ಈ ನಾಮಾಂಕಿತದಿಂದ ಏನಾಗಿದ್ದೇನೆ ಅದುವೇ? ಅಲ್ಲ ಈ ದೇಹವೇ ? ಆಲ್ಲ ಈ ದೇಹದೊಳಗಿನ ಜೀವಸೆಲೆಯೇ? ದೇಹದ ನರನಾಡಿಗಳಲ್ಲಿ ರಕ್ತ ಸಂಚರಿಸುತ್ತದೆ. ಹೃದಯ ಉಸಿರಾಡುತ್ತದೆ. ಹೊಟ್ಟೆ ಹಸಿದು ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಮತ್ತೆ ಪುನಃ ಹಸಿಯುತ್ತದೆ. ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ? ಉತ್ತರ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ..ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ..ಹೀಗೆ ಈ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲಗಳಿಗೆ ಸರಳವಾದ ಉತ್ತರವನ್ನು ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸ ನೀಡುತ್ತದೆ.

    ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ನನ್ನ ದೂರದ ತಂಗಿಯೊಬ್ಬಳು ದೂರದ ಗೋವಾದಿಂದ ಬಂದಳು. ನನ್ನನ್ನು ನೋಡದೆ ನಾಲ್ಕೈದು ವರ್ಷ ಕಳೆದಿರಬಹುದು. ನನ್ನನ್ನು ಕಂಡವಳೇ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಉದ್ಗರಿಸಿದಳು. ಬಹಳ ವರ್ಷದಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಕಂಡುದಕ್ಕೆ ಉದ್ಗರಿಸಿದ್ದಲ್ಲ. ನನ್ನ ಮುಖ ಏಕೆ ಬೆಳ್ಳಗಾಗಿದೆ?. ಏಕೆ ಹೋಳೆಯುತ್ತಿದೆ.? ಈ ಪ್ರಸನ್ನತೆಗೆ ಕಾರಣ ಏನು? ನನ್ನ ಬೆನ್ನು ನಾನು ತಟ್ಟಿಕೊಂಡ ಹಾಗೆಂದು ತಿಳಿವ ಹಾಗಿಲ್ಲ. ದಢೂತಿ ದೇಹ.. ಅರ್ಥ ಮೊಣಕಾಲಿನ ವರೆಗೆ ಬಗ್ಗಿದರೂ ನೇರವಾಗಿ ನಿಲ್ಲುವುದಕ್ಕೆ ಪ್ರಯಾಸ ಪಡುವ ದೇಹ? ದಿನದ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲೇ ಬಸವಳಿದ ಅಯಾಸಗೊಂಡ ಮುಖ ಈಗ, ದಿನ ಮುಗಿದರೂ ಲವಲವಿಕೆಯ ಉತ್ಸಾಹವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಿದೆ ಏಕೆ? ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ನಾನು ಪವಾಡವನ್ನು ಕಂಡದ್ದಲ್ಲ ವಿಸ್ಮಯವಾಗಿ ಭೂಗರ್ಭ ಜಲದ ವಿಸ್ಮಯತೆಯನ್ನು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಕಂಡುಕೊಂಡಳು. ಹೌದಲ್ಲ,  ನಾನೆಂದೆ ಬರಡು ಬಂಡೆಯಂತಹ ನನ್ನ ದೇಹದಲ್ಲಿ ನೀರಿನ ಸೆಲೆಯ ದರ್ಶನ ಈಗ ಆಗುತ್ತಿದೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ನಾನು ಏನೂ ಮಾಡಿಲ್ಲ. ಕೇವಲ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದೆ. ಬಂಡೆಯ ಮೇಲೆ ಬಾವಿ ಅಗೆದಂತೆ..ಸ್ವಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪವೇ ಚಿಪ್ಪು ಚಿಪ್ಪು ಅಗೆಯುತ್ತಾ ಸಾಗಿದೆ. ಬಾವಿ ತೆಗೆಯುವಾಗ ನೀರು ಸಿಗಬಹುದೆಂಬ ಆಶಾಭಾವವಾದರೂ ಇತ್ತು.. ಆದರೆ ನಾನು ಯೋಗ ಜೀವನವನ್ನು ತೊಡಗಿಸಿದಾಗ ಯಾವುದೇ ಆಶಾಭಾವದ ನಿರೀಕ್ಷೆಯೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಕೇವಲ ಶ್ರದ್ದೆ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ ಮಾತ್ರ ಇದ್ದದ್ದು. ಬಾವಿಯೊಳಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪವೇ ಇಳಿದಂತೆ ನನ್ನ ದೇಹದೊಳಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಆತ್ಮದೊಳಗೆ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾ ಸಾಗಿದೆ. ಆ ಪಯಣದ ಅನುಭವ ವಿಸ್ಮಯವನ್ನು ಉಂಟು ಮಾಡಿದೆ.ಗಮ್ಯವಿಲ್ಲದ ಈ ಪಯಣ ಇನ್ನು ಏನನ್ನೆಲ್ಲ ತೋರಿಸುತ್ತದೋ ಕಾತರದಿಂದ ಕಾತರಿಸುತ್ತ ಮತ್ತಷ್ಟು ಶ್ರದ್ದೆ ವಿಶ್ವಾಸದಿಂದ ಒಂದೊಂದೇ ಹೆಜ್ಜೆಗಳನ್ನು ಇಡುತ್ತಾ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಈ ಪಯಣವನ್ನು ನೀವು ಆರಂಭಿಸುವ ಬಯಕೆ ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿದೇಯೇ.... ಇದ್ದರೆ ಬಹಳ ಸುಲಭ..ಕೇವಲ ಶ್ರದ್ದೆಯೊಂದು ಇದ್ದರೆ ಸಾಕು.

ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನೆಂಬ ಉದಾತ್ತ ಭಾವ

ನಿತ್ಯ ಸಂಧ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಂಕಲ್ಪ ಮಂತ್ರವಿದೆ, ಮಮೋಪಾತ್ತ ದುರಿತಕ್ಷಯದ್ವಾರ ಪರಮೇಶ್ವರ ಪ್ರೀತ್ಯರ್ಥಂ.... ಎನ್ನುತ್ತಾ ಗಾಯತ್ರೀ ಜಪದ ಸಂಕಲ್ಪವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತೇವೆ. ಅಂದರೆ ನಮ್ಮ ದುರಿತಗಳು ಕಷ್ಟಗಳು ಕ್ಷಯಿಸಲಿ ಎಂದು ಪರಮೇಶ್ವರನ ಪ್ರೀತಿಗಾಗಿ,,,ಎಂದರ್ಥ ಎಷ್ಟು ಜನ ಇದನ್ನು ಅರ್ಥವಿಸಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೋ? ಒಟ್ಟು ಅರಿಯದ ಮಂತ್ರವಾಗಿ ಒಂದಷ್ಟು ವಟಗುಟ್ಟುತ್ತ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಅದೆಲ್ಲ ಇಲ್ಲಿ ಅಪ್ರಸ್ತುತ. ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಸ್ತುತವಾಗುವುದು , ಹಲವು ಸಲ ನಮ್ಮ ಉದಾತ್ತ ತತ್ವಗಳು ಎಷ್ಟು ಸರಳವಾಗಿ ಬಿಂಬಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ ಎಂಬುದು, ಇದು ಬಹಳ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ನಾವೇನು ಎಂದು ಅರಿವಾದರೂ ಮಕ್ಕಳು ಕಣ್ಣ ಮುಚ್ಚೆ ಆಡಿದಂತೆ ಅದರತ್ತ ಗಮನವೇ ಹರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ನಾವು ಮಗುವಾಗಿ ಅಮ್ಮನ ಮಡಿಲ ತುಂಬುವಾಗ ನಮ್ಮಮ್ಮ ನಮ್ಮನ್ನು ಅಪ್ಪನಿಗೆ ತೋರಿಸಿ ಮುದ್ದಿಸಿಬಿಡುತ್ತಾಳೆ. ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನನ್ನೂ ಮಗುವನ್ನು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನೋಡುತ್ತಾನೆ. ಲೋಕ ಸಂಬಂಧೀ ಉದಾತ್ತತೆ ಆರಂಭವಾಗುವುದು ಇಲ್ಲಿಂದಲೇ. ಈ ತ್ರಿಕೋನ ಸಂಬಂಧ ಹಲವು ವಿಧದಲ್ಲಿ ತತ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ ಕಂಡು ಬರುತ್ತವೆ. ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಪರಮೇಶ್ವರನ ಪ್ರೀತ್ಯರ್ಥ . ಗಾಯತ್ರೀ ಜಪ ಹೇಗಾಗಲು ಸಾಧ್ಯ?

ಗಾಯತ್ರೀ ಜಪದ ಸಂಕಲ್ಪದಲ್ಲಿ ಪರಮೇಶ್ವರನ ಪ್ರೀತಿ ಅಡಗಿರುವ ತಾತ್ಪರ್ಯ ಬಹಳ ಸರಳವೂ ವಿಚಿತ್ರವೂ ಆದ ಉದಾತ್ತತೆ. ಪರಮೇಶ್ವರ ಅಂದರೆ ಲೋಕದದ ತಂದೆ. ಜಗದೀಶ್ವರ. ಅವನ ಮಡದಿ ಅಂದರೆ ನಮ್ಮ ತಾಯಿ ಗಾಯತ್ರಿದೇವಿ. ಒಂದು ಕುಟುಂಬ ಚಿತ್ರದಲ್ಲೂ ಹಾಗೆ. ನಮ್ಮ ಅಮ್ಮನ ಸೆರಗು ಹಿಡಿದರೆ ಅಪ್ಪ ತನ್ನಿಂತಾನಾಗಿ ಒಲಿಯುತ್ತಾನೆ. ಅಮ್ಮನ ಒಲವು ಗಳಿಸುವುದು ಸುಲಭ. ಅಮ್ಮನ ಪ್ರೀತಿ ಹರಿಯುವ ತೊರೆಗೆ ಅಡೆತಡೆಗಳು ಇಲ್ಲ. ಸುತ್ತು ಬಳಸಿ ಈ ತೊರೆ ಹರಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ನೇರವಾಗಿ ನಮ್ಮ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಹರಿಯುತ್ತದೆ. ಅಪ್ಪನ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಇದೊಂದು ಉಪಾಧಿಯಾಗಿ ಕಂಡಾಗ ಒಂದು ಸಂತೃಪ್ತ ಕುಟುಂಬದ ಸಂಬಂಧ ಅರಿವಾಗುತ್ತದೆ. ಒಂದು ಕೌಟುಂಬಿಕ ಜೀವನದ ಸ್ಥಿರತೆ ಅಪ್ಪನೊದಗಿಸಿದರೆ ಅಮ್ಮ ಅದಕ್ಕೆ ಪೋಷಣೆಯಾಗುತ್ತಾಳೆ. ನಮ್ಮ ಮತ್ತು ಅಪ್ಪನ ನಡುವಿನ ಸಂಬಂಧ ಜೀವನದ ಭಗವತ್ ಸಂಬಂಧ ಇದ್ದ ಹಾಗೆ.

ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಉಪಾಸನೆ ಅದು ಭಗವಂತನ ಕಡೆಗೆ. ಉತ್ತಮ ಜೀವನವನ್ನು ಹೊಂದುವುದು ಉಪಾಸನೆ ಇದ್ದಂತೆ. ಉತ್ತಮ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಹಲವು ಅನುಕೂಲಗಳು ನಮ್ಮಮುಂದಿರುತ್ತವೆ. ಅದು ಭಂಡವಾಳ ಇಲ್ಲದ ವ್ಯಾಪಾರದಂತೆ. ಭಂಡವಾಳ ಇದ್ದರೂ ಅದು ಅಂತರಂಗದ ಮನೋಭಾವ ಮಾತ್ರವೇ ಭಂಡವಾಳವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಒಂದು ಪರಿಶುದ್ದ ದೇಹ ಹೊಂದಿರುವುದಕ್ಕೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಅದು ಅಸಾಧ್ಯವೂ ಆಗಬಹುದು. ಆದರೆ ಒಂದು ಪರಿಶುದ್ದ ಮನಸ್ಸು ನಮ್ಮದಾಗುವುದಕ್ಕೆ ಯಾವುದೇ ಕಷ್ಟವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಚಿಂತೆಗೆ ಪರರನ್ನು ಹೊಣೆಯಾಗಿಸದ ಮನಸ್ಸು ನಮ್ಮದಾಗಬೇಕು ತಾತ್ಪರ್ಯ ಒಂದು ಮನಸ್ಸು ಉತ್ತಮ ಜೀವನದ ಭಂಡವಾಳವಾಗಬಹುದು. ಅ ದ್ವಾರಾ ಭಗವಂತನ ಉಪಾಸನೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಬಹುದು. ನಾವು ನಮ್ಮಮ್ಮನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವುದು ಇಲ್ಲಿಯ ಪ್ರೀತಿಯ ಭಂಡವಾಳವನ್ನು ತೊಡಗಿಸಿ ಅಮ್ಮನ ಮಮತೆ ಗಳಿಸಿ ಅಪ್ಪನ ಒಲವನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸುತ್ತೇವೆ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಅಪ್ಪ ಪರೋಕ್ಷವಾದ ಮಾರ್ಗದ ಗುರಿಯಾದರೆ ಅಮ್ಮ ನಮ್ಮ ರಸ್ತೆಗೆ ನೇರವಾಗಿ ನಿಂತಿರುತ್ತ ಅಪ್ಪನ ಮಾರ್ಗದ ರುಚಿಯನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಸಂಧ್ಯ ಕರ್ಮಗಳಾಗಲೀ ಇನ್ನಿತರ ನಿತ್ಯ ಧ್ಯಾನ ಆಹ್ನಿಕಗಳಾಗಲೀ ಇದೇ ತತ್ವದ ಮೇಲೆ ನಿಂತಿರುತ್ತದೆ. ಜೀವನ ಕ್ರಮದ ಭಿನ್ನತೆ ಇದ್ದರೂ ಇದರ ಮೂಲ ತತ್ವಭಾವವೂ ಒಂದೇ. ಅದೇ ಉದಾತ್ತವಾಗಿ ನಮ್ಮೆದುರು ನಿಂತಿದೆ.

ನಮ್ಮ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ನಮಗಾಗಿ ಏನೂ ಮಾಡಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲ ನಾವೇ ಮಾಡಿದ್ದೇವೆ ಎಂಬ ಭಾವ ಹಲವು ಸಲ ಕಾಡುತ್ತದೆ. ಪಿತೃ ಕರ್ಮ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗುವಾಗಲೂ ಈ ಭಾವದಿಂದ ಹೊರಗೆ ಬಾರದೇ ಟಿಕೇಟ್ ಇಲ್ಲದ ಕೌಂಟರ್ ಮುಂದೆ ನಿಂತಂತೆ ನಿಂತಿರುತ್ತೇವೆ. ಲೌಕಿಕ ಪ್ರಪಂಚದ ಭಾವ ಇದು. ಮಕ್ಕಳ ಶಾಲಾ ಅಳತೆ ಪಟ್ಟಿಯ ( ಸ್ಕೇಲ್ ನ) ಎರಡು ಭಾಗದಲ್ಲು ಸ್ವಲ್ಪ ಜಾಗ ಖಾಲಿ ಇದ್ದು ಆನಂತರ ಅಳತೆಗಳ ಮೌಲ್ಯ ಗುರುತಿಸಿದಂತೆ ಹುಟ್ಟಿದ ನಂತರದ ಬದುಕು ಅರಂಭದಲ್ಲೂ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಜಾಗ ಖಾಲಿ. ಅ ಖಾಲಿಯಾದ ಜಾಗವೇ ಸ್ಥಾಯಿಯಾಗಿ ಅರಂಭದಲ್ಲು ಅಂತ್ಯದಲ್ಲೂ ಜೀವನದ ಎಲ್ಲವೂ ಆಗಿರುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಅರಿವೇ ನಮಗಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಖಾಲಿಯಾದರೂ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಈ ಖಾಲಿಯಾದ ಸ್ಥಾನವಾದರೂ ಎಲ್ಲವೂ ಅಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಖಾಲಿಯಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ ನಂತರ ಹಲವು ಸಂಭಂಧಗಳನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತ ಆ ಸಂಬಂಧಗಳೊಳಗೆ ಸುತ್ತಾಡಿ ಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ಗತಿಸಿದ ಹಿರಿಯರ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿದರೆ ನಮ್ಮ ಸಂಭಂಧದ ಶೂನ್ಯತೆ ಅರಿವಾಗುತ್ತದೆ. ಆ ಜೀವ ಸಂಭಂಧ ಸಿಗದೆ ತಡಕಾಡುವಂತಾಗುವುದಿಲ್ಲವೇ. ಖಾಲಿಯಿಂದ ಆರಂಭವಾದ ಜೀವನದ ಅಳತೆ ಪಟ್ಟಿ ಮತ್ತೆ ಅದರಲ್ಲೇ ಮುಂದುವರಿಸುತ್ತೇವೆ. ನಿಮ್ಮ ಅಮ್ಮನನ್ನು ನೀವು ಪ್ರೀತಿಸುವಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪನ ಸ್ವಾರ್ಥವೂ ಇದ್ದಲ್ಲಿ ಸುಂದರ ಕುಟುಂಬದ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯಾಗುತ್ತದೆ.

ಒಬ್ಬರು ಗಣಪತಿಯನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಬಹುದು ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಕೃಷ್ಣನನ್ನೋ ಈಶ್ವರನನ್ನೋ ಅಥವಾ ಸುಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯನನ್ನು ಹೀಗೆ ಅವರವರ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾದಂತೆ ದೇವರನ್ನು ಇಷ್ಟ ದೈವ ಎಂದು ಸ್ತುತಿಸಬಹುದು. ಎಲ್ಲವೂ ಒಂದೇ ಎಂಬ ಭಾವ ನಿಜವಾಗುವುದು ಈ ಎಲ್ಲ ಸ್ಥಾನಗಳು ಭಗವಂತ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯದ ಉಪಾಧಿಗಳು ಎಂದು ತಿಳಿಯುವಾಗ . ನಮ್ಮ ಆತ್ಮವನ್ನು ಸದಾ ಜಾಗ್ರತವಾಗಿರಿಸುವಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಭಗವಂತನ ಗಮ್ಯವನ್ನು ಸೇರುವಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಸಹಕರಿಸುತ್ತವೆ. ನಿತ್ಯ ಭಗವಂತನ ಸ್ಮರಣೆಯನ್ನು ಮಾಸದಂತೆ ಈ ಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ಅರಿಕೆಯನ್ನು ನಾವು ಮಾಡುವುದಷ್ಟೇ.

ನನ್ನಮ್ಮನಲ್ಲೂ ಅಷ್ಟೇ, ಅಮ್ಮನನ್ನು ಕಂಡಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪನನ್ನು ಕಂಡ ಅನುಭವ. ಪಂಚ ಭೂತಗಳಿಂದ ಆವೃತವಾದ ಈ ಶರೀರಕ್ಕೆ ಅಮ್ಮ ಒಂದು ರಹದಾರಿಯಂತೆ. ಆ ಅಮ್ಮನ ಸ್ಥಾನ ಪೂಜನೀಯವಾಗಿ ಅಪ್ಪನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುವುದು. ಅಪ್ಪ ಜತೆಗಿಲ್ಲ ಆ ಭಗವಂತನೇ ಜನಕನಾಗಿ ಅದಕ್ಕೆ ಅಮ್ಮ ಪೂರಕವಾದ ಮಾರ್ಗವಾಗಿಬಿಡುತ್ತಾಳೆ. ಅಮ್ಮನಲ್ಲಿ ದೈವತ್ವವನ್ನು ಕಾಣುವ ಬಗೆಯಿದು.

ಹಲವು ಸಲ ಭಗವಂತನ ಸ್ಥಾನವನ್ನೂ ಭಗವಂತನೇ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಡುತ್ತಾನೆ. ಮೊದಲಾಗಿ ಹೆತ್ತವ್ವೆ ನಂತರ ತಂದೆ. ಇವುಗಳಲ್ಲದೇ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ದೈವ ಕಲ್ಪ ಬೇರೆಬಗೆಯಲ್ಲಿ ಆಗುವುದುಂಟು. ಅದನ್ನು ಗುರುತಿಸುವ ಕಣ್ಣಿರಬೇಕು. ನನ್ನ ಮಡದಿಯ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ತುಂಬಿಸಿದ ನನ್ನತ್ತೆ. ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಅತಿಶಯ ಅನ್ನಿಸಿದರೂ, ಗಂಭೀರನಾಗಿ ಹೇಳಬಲ್ಲೆ ಭಾವದಿಂದಲೂ ಕಲ್ಪದಿಂದಲೂ ನನ್ನ ಶ್ರೇಯಸ್ಸನ್ನು ಬಯಸಿದ್ದಲ್ಲದೇ ಬೇರೇನೂ ಇಲ್ಲ. ಈ ಸ್ವಾರ್ಥ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಹಲವು ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ದರ್ಶನವಾಗುವುದುಂಟು. ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ಕಣ್ಣಾರೆ ಕಂಡಾಗ ನಿಜವಾಗಿ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ ನನ್ನತ್ತೆ ಜಗನ್ಮಾತೆ. ಹೀಗೆ ಭಗವಂತ ಎರಡು ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಹೆತ್ತವ್ವೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಅತ್ತೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ತೋರಿಸಿಕೊಟ್ಟಾಗ ಅನಿಸುವುದು ಅವರಿಗಾಗಿ ನಾನೇನು ಮಾಡಬಲ್ಲೆ? ನನ್ನ ದುಗುಡ ದುಮ್ಮಾನಗಳನ್ನು ಬದಿಗಿರಿಸಿ ನನ್ನ ನಿಜರೂಪವನ್ನಷ್ಟೇ ತೋರಬಲ್ಲೇ. ಐಹಿಕ ಜಗತ್ತಿನ ಈ ಪ್ರಾಪಂಚಿಕ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ನನ್ನ ಮೂಲಕ ಬಯಸದ ಆ ಮನಸ್ಸು.. ಭಗವಂತನೂ ಅದೇ ಎಲ್ಲವೂ ಅವನದೇ ಆಗಿರುವಾಗ ಅವನು ಬಯಸುವುದೇನು ಬಂತು. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಅತ್ತೆ ಮನೆಗೆ ಹೋದರೆ ಬೇರೆಲ್ಲೂ ಹೋಗದೆ ಅಲ್ಲೆ ಪಟ್ಟಾಗಿ ಕುಳಿತು ಬಿಡುತ್ತೇನೆ. ಇದ್ದ ಅಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಜತೆಯಾಗಿ ಕಳೆಯುವ ಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ಯಾಕೆ? ಹೆತ್ತವ್ವೆಯ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯ ನಿತ್ಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ದೊರಕುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಈ ಸ್ಥಾನ ಸಿಗುವಾಗ ಅದರಿಂದ ವಂಚಿತನಾಗಲಾರೆ. ಈ ಭಗವತ್ಕಲ್ಪ ಸ್ಥಾನಗಳು ಭಗವಂತನ ಹಾದಿಯನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ.

ಪರಮೇಶ್ವರನ ಪ್ರೀತಿಗಾಗಿ ಗಾಯತ್ರೀ ಜಪ ಹೇಗೆ ಪ್ರಸ್ತುತವಾಗುವುದೋ ಹಾಗೆ ಉದಾತ್ತ ತತ್ವಗಳು ಜೀವನದುದ್ದಕ್ಕೂ ತಾರೆಗಳಂತೆ ಗೋಚರಿಸುತ್ತ ಇರುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಗಮನ ಅತ್ತ ಹರಿಸಬೇಕು ಆಷ್ಟೇ.